Uwaga

Nasza strona wykorzystuje pliki cookies
Cookies to małe pliki tekstowe, które pomagają nam polepszyć korzystanie z naszych stron. Więcej informacji o wykorzystywaniu przez nas cookies można znaleźć w Warunki polityki prywatności.

Wyzwanie na przyszłość

· Przedmowa Papieża Franciszka do książki kard. Tarcisia Bertone na temat papieskiej dyplomacji ·

„Odnowiona dyplomacja – pisze Papież Franciszek w przedmowie do książki kard. Tarcisia Bertone La diplomazia pontificia in un mondo globalizzato – Papieska dyplomacja w zglobalizowanym świecie (Città del Vaticano, Libreria Editrice Vaticana, 2013, ss. 544, 25 euro), która zostanie zaprezentowana we wtorek 12 listopada w nowej Auli Synodu w Watykanie – to znaczy prowadzona przez nowych dyplomatów, takich, którzy potrafią przywrócić relacjom międzynarodowym sens wspólnoty, przełamując logikę indywidualizmu, nielojalnej rywalizacji, chęci odgrywania pierwszorzędnej roli, promując raczej etykę solidarności, zdolną zastąpić etykę potęgi, która sprowadza się już do sposobu myślenia mającego usprawiedliwić siłę. Właśnie tę siłę, która przyczynia się do zerwania  więzi społecznych i strukturalnych między różnymi ludami i zarazem do niszczenia więzi, które łączą każdego z nas z innymi osobami, aż po podzielanie tego samego losu. Kierunek, jaki obiorą stosunki międzynarodowe, będzie zatem związany z naszym obrazem drugiego: osoby, narodu, państwa.

Dalej Papież pisze: „Perspektywa chrześcijańska potrafi ocenić zarówno to, co jest autentycznie ludzkie, jak i to, co wynika z wolności osoby, z jej otwarcia na nowość, w ostatecznym rozrachunku z jej ducha, który łączy wymiar ludzki z wymiarem transcendentalnym. To jest jeden z wkładów, jakie wnosi dyplomacja papieska w całą ludzkość, działając na rzecz odrodzenia  się wymiaru moralnego w stosunkach międzynarodowych, tego, dzięki któremu rodzina ludzka może żyć i rozwijać się razem, tak aby jedni nie stawali się wrogami drugich. Jeżeli człowiek przejawia swoje człowieczeństwo w przekazie, w relacjach, w miłości do swoich bliźnich, różne narody mogą łączyć się w realizacji wspólnie uznawanych celów i działań, i w ten sposób przyczyniać się do powstania dobrze zakorzenionego poczucia wspólnoty. Mogą też przyczyniać się do tworzenia wspólnych instytucji w łonie wspólnoty międzynarodowej, zdolnych służyć tak, aby nie była negowana tożsamość, godność i odpowiedzialna wolność każdego kraju. Posługą tych instytucji będzie pochylanie się nad potrzebami różnych ludów, to znaczy odkrywanie możliwości i potrzeb drugiego. Oznacza to odrzucenie obojętności lub współpracy międzynarodowej będącej owocem egoizmu utylitarystycznego, aby za pośrednictwem wspólnych organów zrobić coś dla innych. Taka służba nie jest po prostu zaangażowaniem etycznym czy jakąś formą wolontariatu, ani idealnym celem, ale wyborem, będącym owocem więzi społecznej opartej na miłości, która zdolna jest budować nową ludzkość, nowy sposób życia”.

Wydanie drukowane

 

TRANSMISJA BEZPOŚREDNIA

St. Peter’s Square

20 listopada 2019

PODOBNE WIADOMOŚCI