Uwaga

Nasza strona wykorzystuje pliki cookies
Cookies to małe pliki tekstowe, które pomagają nam polepszyć korzystanie z naszych stron. Więcej informacji o wykorzystywaniu przez nas cookies można znaleźć w Warunki polityki prywatności.

W podróży, aby spotkać wiarę

· Przesłanie Papieża Franciszka na 20. sesję publiczną Papieskich Akademii ·

Pielgrzymka jako doświadczenie wiary, miłosierdzia i solidarności to główny wątek przesłania skierowanego przez Papieża Franciszka do kard. Ravasiego i do członków Akademii Papieskich z okazji 20. uroczystej sesji publicznej, która odbywa się we wtorek 10 listopada po południu.

Podczas obrad, do których wprowadził kard. Gianfranco Ravasi, przewodniczący Papieskiej Rady Kultury i Rady Koordynacyjnej Akademii Papieskich, kard. Pietro Parolin, Sekretarz Stanu, po odczytaniu papieskiego przesłania wręcza Nagrodę Akademii Papieskich, przyznawaną przez Papieża młodym uczonym, artystom bądź instytucjom, którzy wyróżnili się w promocji chrześcijańskiego humanizmu. W tym roku Ojciec Święty przyznał Nagrodę ex aequo portugalskiemu Stowarzyszeniu Campo arqueológico z Mértoli, którego przedstawicielem jest prof. Virgilio Lopes, za wykopaliska archeologiczne prowadzone w ostatnich latach, i Matteowi Braconiemu za pracę doktorską na temat „Mozaiki w absydzie bazyliki św. Pudencjany w Rzymie. Historia, restauracja, interpretacje”, której bronił na Universita degli Studi Roma Tre. Ponadto został przyznany Medal Pontyfikatu Almudenie Albie López z uniwersytetu w Salamance za publikację pt. Teología política y polémica antiarriana. Sesję publiczną kończy wystąpienie rektora Papieskiego Instytutu Archeologii Chrześcijańskiej i członka Papieskiej Rzymskiej Akademii Archeologii, Danila Mazzoleniego, który wygłasza referat na temat „Pielgrzymka w paleochrześcijańskich inskrypcjach – między historią a archeologią”.

Czcigodny Brat Ksiądz Kardynał Gianfranco Ravasi

Przewodniczący Papieskiej Rady Kultury i Rady Koordynacyjnej Akademii Papieskich

Z prawdziwą wdzięcznością kieruję serdeczne pozdrowienia do Księdza, Księże Kardynale, oraz do szanownych Członków Papieskich Akademii z okazji 20. uroczystej sesji publicznej . To wydarzenie osiąga pierwszy znaczący cel, w związku z czym gratuluję Księdzu Kardynałowi oraz Przewodniczącym Akademii, którzy wspólnie realizowali projekt odnowy instytucjonalnej, z inicjatywy mojego poprzednika św. Jana Pawła II, zapoczątkowany w 1995 r. właśnie przez utworzenie Rady Koordynacyjnej siedmiu Akademii Papieskich, które wchodzą w jej skład.

Wśród inicjatyw, mających na celu dowartościowanie tej wspólnej drogi, wybija się niewątpliwie przyznawanie Nagrody, przeznaczanej co roku dla młodych uczonych, artystów lub instytucji, którzy w znaczący sposób przyczynili się, poprzez swoje badania lub dokonania w zakresie różnych dyscyplin, jakimi zajmują się te Akademie, do promowania chrześcijańskiego humanizmu i rozwoju nauk religijnych.

Doroczna sesja, która należy już do tradycji, jest dobrą okazją zarówno do tego, aby zgromadzić wszystkich członków Akademii i ogłosić zdobywcę lub zdobywców Nagrody Akademii Papieskich, jak i do wspólnej refleksji tematycznej.

Dlatego wam wszystkim obecnym na tej uroczystości, kardynałowie, biskupi, ambasadorowie, członkowie Akademii i przyjaciele, życzę, aby te posiedzenia były zawsze chwilami ubogacenia kulturalnego i duchowego, zachętą do osobistego i wspólnotowego zaangażowania, coraz bardziej owocnego i potrafiącego rozbudzać w Kościele pragnienie odnowionego humanizmu, na miarę wyzwań naszych czasów.

Gratuluję wam zatem, w szczególności przewodniczącym dwóch Akademii Papieskich, które w tym roku organizują sesję, Rzymskiej Akademii Archeologii i Akademii Cultorum Martyrum, wyboru tematu, w momencie gdy dzieli nas już parę tygodni od otwarcia Jubileuszu Miłosierdzia.

Ad limina Petri. Monumentalne ślady pielgrzymowania w pierwszych wiekach chrześcijaństwa” – oto sugestywny temat waszego spotkania, które przygotowuje nas do rozpoczęcia Roku Świętego, słusznie kierując uwagę na pielgrzymkę jako konstytutywny element Jubileuszu. W Bulli ogłaszającej Jubileusz Misericordiae Vultus wskazałem na jej znaczenie, stwierdzając, że „pielgrzymka jest znakiem szczególnym w Roku Świętym, ponieważ stanowi ikonę drogi, którą każda osoba przemierza w czasie swojej egzystencji. Życie jest pielgrzymką, a istota ludzka to viator, pielgrzym, który idzie drogą aż do pożądanego celu. Również po to, aby dotrzeć do Drzwi Świętych w Rzymie i w każdym innym miejscu, będziemy musieli wyruszyć w pielgrzymkę, każdy na miarę własnych sił. Stanie się ona znakiem, że również miłosierdzie jest celem, który mamy osiągnąć, wymagającym zaangażowania i poświęcenia. Pielgrzymka niech zatem stanie się bodźcem do nawrócenia: przechodząc przez Drzwi Święte pozwolimy, by nas spowiło miłosierdzie Boże, i zobowiążemy się, że będziemy miłosierni dla innych, tak jak Ojciec jest miłosierny dla nas” (n. 14).

Dlatego wasza refleksja przyczyni się do pogłębienia znaczenia chrześcijańskiego pielgrzymowania, tak jak można wnioskować z najstarszych świadectw, ze śladów pozostawionych przez pielgrzymów chrześcijańskiej starożytności w sanktuariach rzymskich, poczynając właśnie od tych udokumentowanych, przy grobie Piotra lub przy Memoria Apostolorum. Już od pierwszych wieków ery chrześcijańskiej szlaki pielgrzymów, zarówno duchownych jak i świeckich, są dobrze udokumentowane przez liczne źródła, wśród nich wyryte napisy pozostawione w odwiedzanych miejscach, przy grobach męczenników. Z tych świadectw wyłania się szczera i wielkoduszna wiara tego, kto wyrusza w podróż, z wielką odwagą, a także przy wielu poświęceniach, aby spotkać, a wręcz dotknąć ręką świadków wiary i pamiątki po nich, tak aby rozbudzić w sobie nowy entuzjazm i zaczerpnąć wewnętrznej siły, ażeby w sposób coraz głębszy i bardziej konsekwentny przeżywać własną wiarę.

Pielgrzymka – jak zaświadczają ci, którzy przebyli pieszo jakiś odcinek dawnych szlaków, na szczęście odkrytych i na nowo proponowanych w naszych czasach – jest także doświadczeniem miłosierdzia, dzielenia się i solidarności z tymi, którzy przebywają tą samą drogę, jak również przyjęcia i wielkoduszności ze strony tych, którzy goszczą pielgrzymów i nimi się opiekują. Wśród uczynków miłosierdzia co do ciała, na które wskazałem jako jeden ze znaków charakterystycznych Roku Świętego, wybija się właśnie przyjmowanie przybyszów. Spojrzenie na starożytność chrześcijańską i na ślady pozostawione przez pielgrzymów niech nam przypomina o obowiązku gościnności i dzielenia się, które w doświadczeniu pielgrzymki stają się świadomą drogą nawrócenia i radosną praktyką codzienną.

Szczerze ufam, że ci, którzy przybędą do Rzymu z okazji Roku Świętego albo będą przeżywali doświadczenie pielgrzymowania do wielu miejsc wskazanych przez Kościoły lokalne, będą mogli poczuć, tak jak uczniowie z Emaus, że Pan jest przy nich jako towarzysz podróży. Oby mogli dzięki temu zaznać radości spotkania z Nim, jak również z braćmi i siostrami, w których On jest zawsze obecny i do nas przemawia: „Byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie... Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych Mnieście uczynili” (Mt 25, 35. 40).

Pragnąc teraz dodać otuchy tym – i ich wesprzeć – którzy dokładają starań, aby wnieść znaczący wkład w badania historyczno-archeologiczne i związane z kultem męczenników, które są przedmiotem tej edycji Nagrody, z przyjemnością przyznaję Nagrodę Papieskich Akademii ex aequo portugalskeimu Stowarzyszeniu Campo Arqueológico z Mértoli, reprezentowanemu przez prof. Virgilia Lopesa, za prace archeologiczne prowadzone w ostatnich latach oraz za nadzwyczajne osiągnięcia; a także drowi Matteowi Braconiemu za wybitną pracę doktorską na temat „Mozaiki absydy bazyliki św. Pudencjany w Rzymie. Historia, renowacja, interpretacje”, której bronił na Università degli Studi Roma Tre.

Dla poparcia badań historycznych w dziedzinie religijnej przyznaję również Medal Pontyfikatu pani dr Almudenie Albie López za publikację pt. Teologia politica y polémica antiarriana, z uniwersytetu w Salamance. Życząc wreszcie członkom Akademii oraz wszystkim obecnym owocnego angażowani się w swoje dziedziny nauki, zawierzam wszystkich i każdego z was matczynej opiece Maryi Dziewicy, Mater Misericordiae, aby zawsze nam towarzyszyła w naszym codziennym pielgrzymowaniu. Z serca udzielam wam Błogosławieństwa Apostolskiego i proszę was o modlitwę za mnie.

Watykan, 10 listopada 2015 r.

Wydanie drukowane

 

TRANSMISJA BEZPOŚREDNIA

St. Peter’s Square

22 lipca 2019

PODOBNE WIADOMOŚCI