Uwaga

Nasza strona wykorzystuje pliki cookies
Cookies to małe pliki tekstowe, które pomagają nam polepszyć korzystanie z naszych stron. Więcej informacji o wykorzystywaniu przez nas cookies można znaleźć w Warunki polityki prywatności.

Vaticanum II i liturgia

· Zakończył się tydzień studyjny w Rocca di Papa ·

Nigdy reforma liturgiczna nie była podparta przez wielki autorytet soboru ekumenicznego jak przy okazji Vaticanum II . Cały ruch reformy Kościoła rozpoczął się od liturgii, a znaczące jest to, że promulgował Konstytucję soborową Sacrosanctum concilium razem z biskupami Giovanni Battista Montini. Tym samym Montini jako papież urzeczywistnił to, czego pragnął jako arcybiskup. Odnowa liturgiczna, którą zainicjował Sobór Watykański II z pewnością znalazła w Pawle VI autentycznego zwolennika i wyraziciela.

Pragnął on rozpocząć reformę liturgiczną, uściślić jej kryteria, podtrzymać dynamizm, zachęcić do pogłębienia związanych z nią kwestii, opracować projekt, wyjaśnić ją ludowi Bożemu, bronić jej przed nieuzasadnionymi atakami, uwypuklając za każdym razem jej punkty kluczowe, a zwłaszcza znaczenie dla życia Kościoła, zachęcając lud Boży przy różnego typu okazjach do przyswojenia sobie jej podstawowej zasady: aktywnego uczestnictwa. Dla Giovanniego Battisty Montiniego złożenie liturgia-Kościół jest nierozerwalne jako zasadnicze miejsce żywego doświadczenia chrześcijańskiego. Odnowa liturgiczna odsłania coraz bardziej autentyczne oblicze liturgii, by dać coraz bardziej autentyczne oblicze Kościołowi.

Dziś literatura na temat liturgii, zarówno o charakterze naukowym, jak i polemicznym jest przeobfita. Istnieje jednak niewiele tekstów z zakresu hermeneutyki Konstytucji o liturgii. Cała uwaga skupiła się na reformie liturgicznej, w szczególności na nowym Ordo missae , a samą Konstytucję o liturgii, ze względu na to «negacjonistyczne» podejście, przysłoniło skupienie się debaty na księgach liturgicznych.

Samo rozróżnienie między Konstytucją i reformą jest uprawnione. A nawet konieczne, ponieważ nie możemy ich ze sobą mieszać. Jednakże rozróżnianie ich nie może prowadzić do rozszczepienia, a tym bardziej do zepchnięcia Konstytucji w cień, bo prowadzi to do zaprzeczenia Soboru bądź do przeniesienia go do sfery abstrakcyjnej wielkości, w olimpijskiej samotności i majestacie, nienaruszonym przez historię.

Dziś istnieje niebezpieczeństwo, że dyskurs Kościoła katolickiego na temat liturgii zostanie sparaliżowany przez zastosowanie metody Soboru Trydenckiego, a jego refleksja na ten temat ograniczy się do formułowania odpowiedzi, którą chce dać kontestatorom, dziś są nimi integraliści, i w obliczu nadużyć, usiłując ustalić ich nową listę. Nadszedł czas, by wrócić do wyjątkowości i oryginalności Vaticanum II , który dał organiczną i zrównoważoną wykładnię liturgii poprzez proces rozeznania, próbując promować to co w świetle ostatnich doświadczeń i długiej tradycji może być wkładem w życie Kościoła.

Wydanie drukowane

 

TRANSMISJA BEZPOŚREDNIA

St. Peter’s Square

26 maja 2019

PODOBNE WIADOMOŚCI