Uwaga

Nasza strona wykorzystuje pliki cookies
Cookies to małe pliki tekstowe, które pomagają nam polepszyć korzystanie z naszych stron. Więcej informacji o wykorzystywaniu przez nas cookies można znaleźć w Warunki polityki prywatności.

Ulotka przeciwko Hitlerowi

· Siedemdziesiąt lat temu powstał ruch oporu Biała Róża ·

Epopeja o religijnym i społecznym zaangażowaniu młodzieży z Monachium, która sprzeciwiła się ideologii nazistowskiej

Św. Aleksander z Monachium na przedstawiającej go ikonie trzyma w ręce białą różę. W lutym br. Kościół prawosławny beatyfikował Aleksandra Schmorella jako świadka i męczennika za wiarę. Należał do ugrupowania młodzieży niemieckiej z Białej Róży, bohaterów sprzed 70 lat, w ciągu 250 dni od czerwca 1942 r. do stycznia 1943 r., epopei zarazem religijnej i cywilnej. Pod znakiem wiary i wolności zginęli: protestanci Hans i Sophie Scholl, katolicy Christopher Probst, Willi Graf i Kurt Huber, prawosławny Schmorell, Hans Leipelt, którego matka była Żydówką.

Spotykali się od jakiegoś czasu wokół 50-letniego wykładowcy filozofii i muzykologa Hansa Huberta, pozostawali też w kontakcie z niechętnie widzianymi i prześladowanymi przez reżim intelektualistami, wśród których byli: filozof Theodor Haecker, architekt Manfred Eickmeyer, wydawca „Hochland” Carl Muth, socjolog Alfred von Martin i Otto Aicher z ruchu „Quikborn”, założonego przez Romana Guardiniego.

Ich opozycja była wyrazem sprzeciwu przeciwko nazistowskiej przemocy, a podsycany był on przez lektury, przyjacielskie relacje, żywą religijność, dialog i wymianę opinii. Zdołali uzyskać dostęp do autorów w owych latach nieosiągalnych i zakazanych, jak Soeren Kierkegaard, Guardini, Fiodor Dostojewski, Jacques Maritain, Georges Bernanos, Rinhold Schneider. Pod koniec czerwca 1942 r. ruch oporu nabiera konkretnych kształtów wraz z rozesłaniem pierwszej ulotki, po czym wkrótce zostały rozesłane trzy inne; kontestowano w nich absolutne egzystencjalne zakłamanie nazizmu. Teksty pisane na maszynie przez Hansa Scholla i Schmorella, i powielane, wysyłano na wybrane przypadkowo adresy z książek telefonicznych Bawarii i Austrii. Zawierały one potępienie nazistowskiej przemocy i pochwałę wolności oraz wezwanie, by pozbyć się bandy niegodziwych przywódców. 18 lutego Hans i Sophie zostali aresztowani na uniwersytecie w czasie akcji rozdawania ulotek, a wraz z nimi Christ Probst. W czasie przesłuchania wzięli na siebie całą odpowiedzialność, nie wciągając w to swoich przyjaciół. Postawieni przed sądem doraźnym, zostali skazani na śmierć przez ścięcie, który to wyrok wykonano 22 lutego. Pierwsza zginęła Sophie, z odwagą, która wzbudziła szacunek jej strażników więziennych. W ostatnim liście-testamencie pisze: „Nieważne, że umrę, skoro dzięki naszej działalności tysiące osób doznają otrząśnięcia i przebudzenia”. I dodaje: „Zostało nam dane być tymi, którzy torują drogę, ale najpierw musimy za nią umrzeć”.

Wydanie drukowane

 

TRANSMISJA BEZPOŚREDNIA

St. Peter’s Square

22 listopada 2019

PODOBNE WIADOMOŚCI