Uwaga

Nasza strona wykorzystuje pliki cookies
Cookies to małe pliki tekstowe, które pomagają nam polepszyć korzystanie z naszych stron. Więcej informacji o wykorzystywaniu przez nas cookies można znaleźć w Warunki polityki prywatności.

Trzecia droga

· We Francji została przedstawiona propozycja modyfikacji ustawy dotyczącej praw chorych i końca życia ·

12 grudnia rano deputowani francuscy Alain Claeys i Jean Leonetti upowszechnili tekst propozycji modyfikacji ustawy 2005-370 z 22 kwietnia 2005 r., dotyczącej praw chorych i końca życia –ustawy Leonetti. Propozycja ta była bardzo oczekiwana nie tylko we Francji, i już zanim została upubliczniona, budziła liczne wątpliwości i wiele niepokoju. Dziennik “la Croix” w przeddzień opublikowania tekstu mówił o ewentualnym zagrożeniu dla “drogi francuskiej” co do końca życia, owej “trzeciej drogi” pomiędzy uporczywą terapią a eutanazją, którą kultura paliatywna z jednej strony, a z drugiej ustawa Leonetti wskazywały do tej pory jako najbardziej nadającą się do przyjęcia.

Natomiast tekst z 12 grudnia wykazuje pewną równowagę i choć wprowadza pewne nowości do obowiązującej ustawy, zdaje się nie zostawiać miejsca dla rozwiązań typu eutanazji. Widziany oczyma lekarza specjalisty w zakresie leczenia paliatywnego, tekst zdaje się przekładać na ustawę także pewne dobre praktyki, ktòre medycyna paliatywna stosowała już w przypadku pacjentów u kresu życia. W szczególności dwie zasadnicze sprawy: uśmierzanie paliatywne – bardzo słusznie w dokumencie określone jako “głębokie i ciągłe”, w istocie farmakologiczne wprowadzanie w głęboki sen aż do śmerci – i znaczenie wcześniejszych wytycznych.

Artykuł 3 propozycji ustawy uznaje “prawo do głębokiego i ciągłego uśmierzenia na życzenie pacjenta”, czyni to jednak określając ściśle dwa przypadki, w których można będzie to prawo stosować: a mianowicie w przypadku pacjenta “dotkniętego poważną i nieuleczalną chorobą o rokowaniach śmierci w krótkim czasie, u którego występuje cierpienie oporne na leczenie”, oraz w przypadku pacjenta dotkniętego cieżką i nieuleczalną chorobą, który zdecyduje się poprosić o zaprzestanie leczenia, mając świadomość, że to wstrzymanie leczenia spowoduje jego śmierć “w krótkim czasie”. W praktyce pierwszy przypadek jest klasyczny: gdy mamy do czynienia z symptomem opornym na leczenie, można uciec się do uśmierzenia paliatywnego jako extrema ratio. Praktyka kliniczna pokazuje, że bywa to konieczne u mniej niż 10% pacjentów, i w każdym razie celem nie jest nigdy skrócenie życia, ale uśmierzenie symptomu, nad którym w inny sposób nie da się zapanować. Druga sytuacja przewiduje sedację pacjenta, który domaga się na przykład zaprzestania wspierania środkami służącymi do podtrzymywania funkcji życiowych, jak na przykład wentylacja za pomocą trachotomii, nawadnianie i odżywianie drogą dożylną. Również w tym przypadku codzienna praktyka kliniczna pokazuje, że tego typu prośby, choć się zdarzają, są bardzo rzadkie: sytuacja ta co do rezultatów jest podobna na przykład jak przy odmowie przez pacjenta dotkniętego stwardnieniem zanikowym bocznym w przypadku niewydolności układu oddychania – zastosowania tracheotomii. Pracownik służby zdrowia, po dokładnym poinformowaniu osoby o najpoważniejszych konsekwencjach takiej decyzji, ma jednak obowiązek uśmierzyć cierpienia chorego i sedacja jest jedyną możliwą drogą. Trudno jednak jest sobie wyobrazić, aby lekarza można było zmusić do zastosowania tego: w przypadku tego typu decyzji powinna zawsze pozostać otwarta furtka dla sprzeciwu sumienia, a to nie wynika z propozycji ustawy Claeys-Leonetti.

Co do zapowiedzianych wytycznych, juz przewidzianych we Francji, te ostatnie bedą musiały być respektowane przez lekarza. Rownież w tym przypadku artykuł 8 jest bardzo konkretny i przewiduje wyjątki: wytyczne będą mogły nie być respektowane “w przypadku zagrożenia życia i przez czas konieczny do pełnej oceny sytuacji” oraz w przypadku, gdyby były “w sposób oczywisty nieodpowiednie”, to znaczy gdyby nie określały w sposob precyzyjny woli podmiotu. Aby zaradzić tym nieścisłościom, w ustawie przewidziany będzie odpowiedni “model”, którego treść w przyszłości zostanie ustalona przez Radę Państwa.

Ustawa Leonetti nie wydaje się znacznie zmieniona przez propozycję ustawy, ktòrej tekst, choć można go ulepszyć w niektórych punktach, wydaje się raczej ostrożny i wyważony w uznaniu pewnych praw w oparciu o postulaty pewnej części społeczeństwa francuskiego, jednak niemal wsączając doświadczenie i mądrość medycyny paliatywnej. Pomiędzy uporczywą terapią i eutanazją trzecia droga utrwala się jako najbardziej nadająca się do przyjęcia.

Wydanie drukowane

 

TRANSMISJA BEZPOŚREDNIA

St. Peter’s Square

14 grudnia 2019

PODOBNE WIADOMOŚCI