Uwaga

Nasza strona wykorzystuje pliki cookies
Cookies to małe pliki tekstowe, które pomagają nam polepszyć korzystanie z naszych stron. Więcej informacji o wykorzystywaniu przez nas cookies można znaleźć w Warunki polityki prywatności.

Trzeba oczyścić świątynię

· Kryteria teologiczne reformy Kościoła i Kurii Rzymskiej ·

Kościołowi leżą na sercu Ewangelia, prawda, zbawienie. Historia nauczyła nas, że za każdym razem, kiedy Kościół uwalniał się od mentalności światowej i ziemskich modeli sprawowania władzy, otwierała się droga do jego odnowy duchowej w Jezusie Chrystusie, Jego Głowie i źródle życia. Punktem odniesienia nauczania, życia i tworzenia Kościoła nie jest «dominium» królów, ale «ministerium» apostołów: «Nie żeby okazać nasze władztwo nad wiarą waszą, bo przecież jesteśmy współtwórcami radości waszej» (2 Kor 1, 24).

Wyraża się to we wszystkich próbach reformy, «in capite et in membris», jak na przykład w odnowie gregoriańskiej w XI w., w reformie trydenckiej w XVI w. czy w nowej wiośnie Kościoła podczas Soboru Watykańskiego II, w którym zbiegły się ruchy odnowy biblijnej, patrystycznej, liturgicznej i eklezjalnej XIX i XX w.

Pan ustanowił Kościół jako powszechny sakrament zbawienia świata, aby «wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy» (1 Tm 2, 4). Kościół nie będzie mógł zrozumieć samego siebie i nie będzie mógł się usprawiedliwić przed światem według standartów władzy, bogactwa i prestiżu: refleksja nad naturą i misją Kościoła Bożego jest więc podstawą i przesłanką każdej prawdziwej reformy.

W obliczu słabości ludzi pojawia się zawsze pokusa uduchowienia Kościoła, a zatem zamknięcia go w sferze czystych ideałów i marzeń, daleko od otchłani pokus, grzechu, śmierci i diabła, tak jakbyśmy nie musieli, by dotrzeć do chwały zmartwychwstania, przejść przez padół cierpienia i bólu.

Kuria nie jest zwykłą strukturą administracyjną, lecz w swej istocie stanowi instytucję duchową, zakorzenioną w konkretnej misji Kościoła Rzymskiego, uświęconego przez męczeństwo apostołów Piotra i Pawła: «W wykonywaniu najwyższej, pełnej i bezpośredniej władzy nad całym Kościołem Biskup Rzymski posługuje się dykasteriami Kurii Rzymskiej, które wobec tego w imieniu i mocą jego autorytetu pełnią swe obowiązki ku dobru Kościołów i posłudze świętych pasterzy» (Christus dominus, 9). Wychodząc od tego opisu teologicznego Sobór Watykański II wzywał do reorganizacji Kurii, zgodnej ze współczesną epoką.

Prawdziwym celem reformy Kurii Rzymskiej i Kościoła jest sprawienie, by stała się bardziej świetlista misja Papieża i Kościoła w świecie dzisiejszym i przyszłym. Kościół widzi wyzwania stawiane przed nim globalny sekularyzm, który z nieznanym dotychczas radykalizmem usiłuje zdefiniować człowieka bez Boga, zamykając drzwi przed transcendencją i niszcząc wspólne podstawy tego co ludzkie. W «dyktaturze relatywizmu» i w «globalizacji obojętności», by posłużyć się wyrażeniami Benedykta XVI i Franciszka, granice między prawdą i kłamstwem, między dobrem i złem, zacierają się. Wyzwanie stojące przed hierarchią i wszystkimi członkami Kościoła polega na tym, by opierać się tym światowym infekcjom i leczyć duchowe choroby naszych czasów.

Gerhard Müller

Wydanie drukowane

 

TRANSMISJA BEZPOŚREDNIA

St. Peter’s Square

17 stycznia 2020

PODOBNE WIADOMOŚCI