Uwaga

Nasza strona wykorzystuje pliki cookies
Cookies to małe pliki tekstowe, które pomagają nam polepszyć korzystanie z naszych stron. Więcej informacji o wykorzystywaniu przez nas cookies można znaleźć w Warunki polityki prywatności.

Stół dziadka

· Papieska Msza św. w Domu św. Marty ·

Papież Franciszek na nowo uwypuklił cenną rolę osób starszych w Kościele i w społeczeństwie. Mówił o tym podczas Mszy św. odprawianej dziś, we wtorek 19 listopada rano w kaplicy Domu św. Marty.

Swoją homilię rozpoczął od pytania: «co zostawiamy w spuściźnie naszej młodzieży?». Aby na to odpowiedzieć, Papież powołał się na epizod opisany w Drugiej Księdze Machabejskiej (6, 18-31), który opowiada o Eleazarze, starszym uczonym w Piśmie, jednym z najbardziej szanowanych, który wolał wybrać śmierć męczeńską, niż spożywać zabronione mięso, by przypodobać się królowi. Na nic się nie zdały rady jego przyjaciół, którzy prosili go, by udał, że je to mięso, żeby się uratować. Wolał umrzeć w męczarniach niż dać zły przykład  innym, zwłaszcza młodym. «Człowiek w podeszłym wieku konsekwentny do końca» - tak go określił Ojciec Święty – w którego przykładnym postępowaniu można dostrzec «rolę osób starszych w Kościele i w świecie».

«Ten człowiek – wyjaśnił – musząc wybrać między apostazją i wiernością, nie ma wątpliwości. Miał wielu przyjaciół. Chcieli, aby poszedł na kompromis: 'Udawaj, a będziesz mógł dalej żyć...» Tę właśnie postawę udawania, udawania pobożności, udawania religijności Jezus piętnuje mocnym słowem w 23. rozdziale Ewangelii według św. Mateusza: jest to obłuda. Natomiast «ten porządny człowiek, dziewięćdziesięcioletni, prawy i bardzo szanowany przez swój lud, nie myśli o sobie. Myśli tylko o Bogu i o tym, by Go nie obrazić grzechem obłudy i apostazji. Lecz myśli też o spuściźnie», którą musi zostawić. Myśli zatem o młodych i w tekście Pisma Świętego, choć mowa jest o osobie starszej, słowo młodzi – zauważył Papież Franciszek – powtarza się  często.

Eleazar myślał zatem o tym, co zostawi w spuściźnie młodym przez swój wybór. I zadaje sobie pytanie: «Czy kompromis, a więc pół na pół, obłuda lub prawda, jest tym, do czego dążyłem przez całe życie?» Oto «konsekwencja tego człowieka, konsekwencja jego wiary – skomentował Biskup Rzymu – lecz również odpowiedzialność za to, by zostawić spuściznę szlachetną, prawdziwą».

«Żyjemy w czasach, w których osoby starsze się nie liczą. Nieładnie  to powiedzieć – powtórzył Ojciec Święty – lecz są one odrzucane, bo uważane za dokuczliwe». A przecież «osoby starsze to te, które wnoszą w nasze życie historię, naukę, wiarę i nam  ją zostawiają w spuściźnie. Są jak dobre dojrzałe wino, a więc mają w sobie siłę, by dać nam tą szlachetną spuściznę».

W związku z tym Papież nawiązał do świadectwa innego wielkiego starca, Polikarpa. Został on skazany na stos i «kiedy ogień zaczął go palić» - przypomniał – wokół rozszedł się zapach świeżo upieczonego chleba. Tacy są ludzie starsi: «Spuścizna, dobre wino i dobry chleb». Natomiast «zwłaszcza w tym świecie uważa się, że są dokuczliwi».

W tym momencie Papież wrócił pamięcią do swojego dzieciństwa: «Pamiętam – powiedział -  że jako dzieci opowiadaliśmy sobie taką historię. Była sobie rodzina: tato, mama i dużo dzieci. I był też dziadek, który z nimi mieszkał. Był jednak bardzo stary i przy stole, kiedy jadł zupę, cały się nią oblewał: usta, serwetkę... nie wyglądało to ładnie! Pewnego dnia tato powiedział, że zważywszy na to, co przytrafiało się dziadkowi, od następnego dnia będzie on jadł sam. Kupił mały stolik i postawił go w kuchni; i tak dziadek jadł sam w kuchni, a rodzina w jadalni. Po kilku dniach tato wrócił do domu i zobaczył, że jeden z synów bawi się drewnem. Zapytał go: 'Co robisz?'. 'Bawię się w stolarza', odpowiedział chłopczyk. 'A co to będzie?' 'Stolik dla ciebie, tato, kiedy będziesz taki stary jak dziadek'. Ta historia bardzo dobrze mi towarzyszyła  przez całe życie. Dziadkowie są skarbem».

Wracając do nauczania zawartego w Piśmie Świętym w odniesieniu do ludzi starszych, Papież Franciszek nawiązał do Listu do Hebrajczyków (13, 7), w którym «jest napisane: 'Pamiętajcie o swych przełożonych, którzy głosili wam słowo Boże, i rozpamiętując koniec ich życia, naśladujcie ich wiarę'. Pamięć o naszych przodkach sprawia, że naśladujemy wiarę. To prawda, starość jest nieco brzydka ze względu na choroby, które się z nią wiążą. Lecz mądrość naszych dziadków jest spuścizną, którą musimy przejąć. Lud, który nie opiekuje się dziadkami, który nie szanuje dziadków, nie ma przyszłości, ponieważ utracił pamięć. Eleazar, w obliczu męczeństwa, jest świadomy swojej odpowiedzialności wobec młodych. Myśli o Bogu, ale myśli również o młodych: 'Muszę dać młodym przykład konsekwencji do końca'».

Wydanie drukowane

 

TRANSMISJA BEZPOŚREDNIA

St. Peter’s Square

24 sierpnia 2019

PODOBNE WIADOMOŚCI