Uwaga

Nasza strona wykorzystuje pliki cookies
Cookies to małe pliki tekstowe, które pomagają nam polepszyć korzystanie z naszych stron. Więcej informacji o wykorzystywaniu przez nas cookies można znaleźć w Warunki polityki prywatności.

Środowe audiencje generalne Papieża Lucianiego

· 26 sierpnia 1978 r. został wybrany Jan Paweł I ·

26 sierpnia 1978 r. wybrany w ciągu dwudziestu czterech godzin w drugim dniu konklawe Albino Luciani, patriarcha Wenecji, zdecydował, że będzie nazywał się Jan Paweł, łącząc w swoim imieniu Jana XXIII i Pawła VI. Bóg powołał go do siebie parę tygodni później, 28 września. Z tego niezapomnianego i bogatego w treść września należy przypomnieć przede wszystkim piękne momenty środowych audiencji generalnych, podczas których zdawał się nawiązywać w pewien sposób do swoich Okruchów katechetyki .

W tej książce, wydanej w grudniu 1949 r., młody ksiądz pisał, że katechetę powinien cechować entuzjazm, przekonanie, miłość, a nie tylko wiedza i umiejętności, a przede wszystkim zdolności komunikacyjne. Trzydzieści lat później, gdy tylko został Papieżem, pragnął, idąc w ślady swojego poprzednika, uczynić ze swoich audiencji – jak powiedział 6 września - «prawdziwą katechezę, dostosowaną do potrzeb nowoczesnego świata»: głoszoną właśnie przez Papieża katechetę. Niejako przekształcając te spotkania, w których udział był bardzo liczny, w cztery «stacje» przybliżające do głównego rdzenia chrześcijaństwa, za pierwszym razem zawołał do siebie ministranta i poprosił go, by przy nim stanął. «Katecheta myśli nie tylko o tym, by podejmować działania i mówić, ale przede wszystkim o tym, by byli aktywni i mówili uczniowie», głosiła jego Katechetyka (4, 6).

Tydzień później emocjonalny i egzystencjalny ton aktu wiary, na podstawie dzieł Trilussy, św. Pawła i św. Augustyna, był przez niego przekonująco opisany  jako «poddanie się Bogu, lecz z przemianą własnego życia», a więc ze świadomością, że Bóg «jest bardziej czuły niż kochająca matka w stosunku do swoich dzieci». 20 września, podczas gdy we Fryburgu międzynarodowe zgromadzenie dyskutowało na temat «przyszłości nadziei», mówił właśnie o nadziei, którą zestawiał z iucunditas św.Tomasza z Akwinu i hilaritas św. Augustyna. Na koniec, 27 września, komentując słowa Aktu miłości, którego nauczyła go mama, kiedy był mały (po wenecku bocia ), mówił o miłości, która nie tylko zapisuje się w pamięci i w umyśle, jak wszystko, czego się uczymy, lecz która pociąga za każdym razem, kiedy się o niej myśli, niczym «podążanie sercem do przedmiotu miłości».

Podczas tych czterech audiencji generalnych, które cechowała zawsze atmosfera wielkiego braterstwa, cytowani byli nie tylko Ojcowie Kościoła i teolodzy, ale myśliciele i pisarze: za drugim razem byli to Ozanam i Lacordaire; za trzecim Saint-Beuve i szkocki niekatolik Andrew Carnegie; za czwartym jego bliżej nieokreślony nauczyciel filozofii oraz Jules Verne. Były to momenty bezpośredniego niemal kontaktu ze współbraćmi w biskupstwie i wieloma świeckimi. Momenty rodzinne, odbierane tak, jakby odbywały się w bardzo czułej obecności Pana, jak zdarza się dziecku, kiedy jest ze swoją mamą: «Jak dziecko, stojąc przed mamą, wierzy w mamę, ja wierzę w Pana».

Wydanie drukowane

 

TRANSMISJA BEZPOŚREDNIA

St. Peter’s Square

23 lipca 2019

PODOBNE WIADOMOŚCI