Uwaga

Nasza strona wykorzystuje pliki cookies
Cookies to małe pliki tekstowe, które pomagają nam polepszyć korzystanie z naszych stron. Więcej informacji o wykorzystywaniu przez nas cookies można znaleźć w Warunki polityki prywatności.

Sposobność do zmiany

· Dyplomatyczny wkład Stolicy Apostolskiej w negocjacje w sprawie środowiska ·

Za kilka dni rozpocznie się w Paryżu XXI sesja konferencji państw stron ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie klimatu, lepiej znanej jako COP 21. Jej głównym celem jest przyjęcie porozumienia, obejmującego wszystkie kraje, aby przywrócić równowagę między globalną emisją gazów cieplarnianych i możliwościami ich wchłonięcia przez Ziemię. Zasadniczym celem tego procesu nie jest bowiem rozwiązanie problemu zmian klimatycznych, lecz złagodzenie ich następstw. 

Wielka część wspólnoty naukowej jest zgodna co do tego, że średnia temperatura globalna wzrosła w stosunku do stanu sprzed epoki uprzemysłowienia z powodu większej emisji gazów cieplarnianych, powstających na skutek działań antropicznych; temperatura wzrośnie jeszcze bardziej niezależnie od tego, co zostanie postanowione przez COP21. Jest nadzieja, że decyzje, które zostaną podjęte w Paryżu ograniczą ten wzrost. Należy przypomnieć, że wprowadzenie konwencji ONZ w sprawie klimatu odnosi się do procesu długoterminowego, za którego początek można przyjąć 1992 r., kiedy został przyjęty wspomniany tekst prawa; w tej perspektywie Paryż nie jest ani końcem tego procesu, ani punktem wyjścia nowej fazy rozwoju.

COP21 stanowi bowiem ważny etap, na którym należy dać mocny sygnał, który nada kierunek inwestycjom w najbliższych latach, aby umacniane były technologie i możliwości, które będą w stanie właściwie odpowiedzieć na wyzwanie, jakim będzie dostosowanie się do zmian klimatycznych i ich złagodzenie. Nie brakuje rozbieżności między państwami co do tego, co należy zrobić, aby ten sygnał był jasny i skuteczny. Wśród głównych kwestii, których dotyczą te rozbieżności, można przypomnieć: poziom zobowiązań przyjętych przez państwa, sposób i odległość w czasie kontroli wykonania tych zobowiązań, kryteria różnicowania państw, finansowanie i przekazywanie technologii. Są to oczywiście elementy istotne dla skutecznego wprowadzenia w życie nowego pożądanego porozumienia. Jednakże warto przypomnieć, że ze zjawiskiem zmian klimatycznych wiążą się nie tylko aspekty naukowe, środowiskowe czy społeczno-ekonomiczne, lecz także i przede wszystkim etyczno-moralne. Wprowadzanie elementów normatywnych lub strukturalnych i same siły rynkowe, jeśli są pozbawione właściwego ukierunkowania etycznego, nie wystarczą, by rozwiązać współzależne kryzysy dotyczące globalnego ocieplenia i ubóstwa. Fundamentalny problem globalnego ocieplenia jest nieodłącznie związany z dążeniem nie tylko do rozwoju opartego na ograniczonym korzystaniu z węgla, ale również i być może przede wszystkim na autentycznym integralnym rozwoju człowieka. W tym sensie zmiany klimatyczne stają się kwestią sprawiedliwości, poszanowania, godności; i wymagają umocnienia głębokiej i dalekowzrocznej rewizji modeli rozwoju, by dokonać korekty ich nieodpowiedniego funkcjonowania i wypaczeń, do czego wzywała encyklika Caritas in veritate (n. 32).

Paul Richard Gallagher

Wydanie drukowane

 

TRANSMISJA BEZPOŚREDNIA

St. Peter’s Square

18 września 2019

PODOBNE WIADOMOŚCI