Uwaga

Nasza strona wykorzystuje pliki cookies
Cookies to małe pliki tekstowe, które pomagają nam polepszyć korzystanie z naszych stron. Więcej informacji o wykorzystywaniu przez nas cookies można znaleźć w Warunki polityki prywatności.

Radość Ewangelii

· Została opublikowana adhortacja apostolska Papieża Franciszka, który pragnie wskazać drogę Kościoła na najbliższe lata ·

To, co wyraziłem w tym dokumencie, ma programowe znaczenie i ważne konsekwencje

Papież Franciszek ma  „pewne marzenie”. Marzy mu się Kościół wstępujący bez zwłoki na drogę „nawrócenia duszpasterskiego i misyjnego” – postawa osobista i wspólnotowa, „zdolna przemienić” głęboko przyzwyczajenia, style, język, struktury, ukierunkowując je bardziej ku ewangelizacji niż ku „zabezpieczaniu samego siebie”.

To „marzenie” jest w centrum adhortacji apostolskiej Evangelii gaudium , zaprezentowanej dziś rano, we wtorek 26 listopada, w Biurze Prasowym Stolicy Apostolskiej. Dokument, liczący 224 strony, podzielony na pięć rozdziałów, podsumowuje owoce Synodu Biskupów poświęconego „Nowej ewangelizacji dla przekazu wiary”, który odbywał się od 7 do 28 października 2012 r. Ewidentne jest jednak, że zamierzenie Papieża znacznie wykracza poza zwykłe przyjęcie wskazań ojców synodalnych. Ofiarowany zostaje bowiem całej wspólnocie chrześcijańskiej tekst bogaty i zobowiązujący, który – niebagatelne podkreślenie – „ma znaczenie programowe i doniosłe konsekwencje”.

Pragnę zwrócić się do wiernych chrześcijańskich – pisze  Papież Franciszek – aby ich zachęcić do rozpoczęcia nowego etapu ewangelizacji, naznaczonego tą radością, i wskazać drogi, którymi winien podążać Kościół w najbliższych latach”. Papieżowi zależy na tym, aby każdy ochrzczony z nowym dynamizmem niósł innym miłość Jezusa, żyjąc w „permanentnym stanie misji”.

To wezwanie do „przywrócenia pierwotnej świeżości Ewangelii” dotyczy każdego wiernego, bowiem „marzeniem misyjnym” Biskupa Rzymu jest „dotrzeć do wszystkich”. A „skoro jestem powołany do życia tym, czego wymagam od innych – zaznaczył – muszę pomyśleć także o nawróceniu papiestwa”, aby było „bardziej wierne znaczeniu, jakie chciał mu nadać Jezus Chrystus, oraz aktualnym wymogom ewangelizacji”. Konieczna jest w związku z tym „zdrowa decentralizacja”, z myślą również o statucie konferencji episkopatów, „który traktowałby je jako podmioty o konkretnych kompetencjach, włączając parę autentycznych autorytetów doktrynalnych”. W każdym wypadku nie należy obawiać się zweryfikowania przyzwyczajeń Kościoła, które „nie są bezpośrednio związane z istotą Ewangelii”, nawet gdyby wydawały się „mocno zakorzenione w historii”. I apel, aby być zawsze „śmiałymi i kreatywnymi”, odrzucając raz na zawsze „wygodne kryterium duszpasterskie: 'zawsze tak się robiło'”.

Wychodząc od tych przesłanek, dokument przedstawia kierunki postępowania, w których znaleźć można wiele tematów najbliższych magisterium pasterskiego Papieża Bergoglia. Wśród nich zachęta do odkrycia na nowo miłosierdzia jako „największej ze wszystkich cnót”, wystrzegając się tego, aby w głoszeniu „pewne akcenty doktrynalne bądź moralne” nadmiernie przesłaniały ewangeliczne przesłanie miłości. I konieczność otwarcia drzwi Kościoła, aby „wychodzić do innych” i docierać na „ludzkie peryferie” naszych czasów.

Ostra jest opinia Papieża na temat aktualnych spraw ekonomiczno-finansowych w świecie, które powodują mnożenie się nierówności i wykluczenie społeczne: „ta ekonomia zabija”, oskarża, wytykając na nowo „kulturę odrzutu” i „bałwochwalstwo pieniądza”. Nie przypadkiem cały rozdział poświęcony jest „społecznemu wymiarowi ewangelizacji”, z przenikliwym zwróceniem uwagi na konieczność integralnego rozwoju najbardziej potrzebujących – „dla Kościoła opcja na rzecz ubogich jest przede wszystkim kategorią teologiczną, a w dalszej kolejności kulturalną, socjologiczną, polityczną czy filozoficzną”, przypomina – oraz promowania dialogu i pokoju.

Zasadnicza część dokumentu jest wyraźnie poświęcona tym, którzy w Kościele pełnią posługę głoszenia Ewangelii. Aby uwydatnić ich potencjał i inicjatywę, ale również aby ich przestrzec przed częstymi „pokusami” „egoistycznej

obojętności”, „jałowego pesymizmu”, „duchowej światowości”. W tym duchu wielkie znaczenie przypisuje Papież „ewangelizacyjnej sile pobożności ludowej” i staranności w głoszeniu Ewangelii ze strony kapłanów.

Wydanie drukowane

 

TRANSMISJA BEZPOŚREDNIA

St. Peter’s Square

5 grudnia 2019

PODOBNE WIADOMOŚCI