Uwaga

Nasza strona wykorzystuje pliki cookies
Cookies to małe pliki tekstowe, które pomagają nam polepszyć korzystanie z naszych stron. Więcej informacji o wykorzystywaniu przez nas cookies można znaleźć w Warunki polityki prywatności.

Program zaprowadzania pokoju

· Działalność dyplomatyczna Stolicy Apostolskiej ·

Działalność dyplomatyczna Stolicy Apostolskiej nie zadowala się obserwowaniem wydarzeń lub ocenianiem ich wpływu, nie jest też jedynie głosem krytycznym. Jej powołaniem jest działanie mające na celu ułatwianie współistnienia i współżycia między różnymi krajami, by umacniać braterstwo między narodami, przy czym termin braterstwo jest synonimem faktycznej współpracy, prawdziwej kooperacji, zgodnej i uporządkowanej, solidarności budowanej z korzyścią dla dobra wspólnego i dobra poszczególnych osób. A dobro wspólne, jak wiemy, ma wiele związków z pokojem. 

Stolica Apostolska, mówiąc krótko, działa na płaszczyźnie międzynarodowej nie po to, by zagwarantować ogólnikowe bezpieczeństwo – wyjątkowo trudne w tym okresie przedłużającej się niestabilności – lecz by bronić idei pokoju będącego owocem właściwych relacji, poszanowania międzynarodowych norm, ochrony podstawowych praw ludzkich, począwszy od praw ostatnich, najsłabszych. Takiego pokoju, który jak powiedział bł. Papież Paweł VI, nawiązując do soborowej konstytucji Gaudium et spes, nie bierze się tylko «z braku wojny, będącego owocem nietrwałej równowagi sił». Ta perspektywa przezwyciężała tradycyjną koncepcję relacji międzynarodowych, opartych na cykliczności okresów pokoju i wojny.

Dyplomacja Stolicy Apostolskiej ma jasną funkcję kościelną: o ile jest z pewnością narzędziem komunii łączącej Biskupa Rzymu i biskupów stojących na czele Kościołów lokalnych lub pozwala zagwarantować życie Kościołów lokalnych w stosunku do władz cywilnych, ośmielam się powiedzieć, że stanowi także dla Następcy Piotra środek pozwalający «docierać na peryferie», zarówno peryferie rzeczywistości kościelnych, jak peryferie rodziny ludzkiej. Bez wysiłków papieskich przedstawicielstw dyplomatycznych iluż wiernych – i nie tylko ochrzczonych – spotykałoby się z ograniczeniami odnośnie do własnej wiary? Ileż instytucji Kościoła pozostałoby bez ożywczego kontaktu ze swoim zarządem centralnym, który wyznacza ich postępowanie, daje im wsparcie, a nawet wiarygodność? W społeczeństwie obywatelskim brak obecności Stolicy Apostolskiej w różnych kontekstach międzyrządowych ilu wskazówek etycznych pozbawiłby plany kooperacji, rozbrojenie, walkę z ubóstwem, walkę z głodem, leczenie chorób, alfabetyzację? Patrząc na działalność dyplomacji papieskiej w konkrecie życia międzynarodowego, to, o czym mówiliśmy, pozostaje jedynie częścią programu zawierającego liczne sytuacje składające się na stworzenie warunków dla pokoju. Warunki te ze względu na swoją złożoność wymagają coraz bardziej wyspecjalizowanych wysiłków, których jednakże nie należy mylić z jałowym pragmatyzmem, który często cechuje działanie różnych stron we wspólnocie międzynarodowej. Pozwalają tego uniknąć eklezjalna natura i misja w służbie rodziny ludzkiej, cechujące dyplomację Stolicy Apostolskiej. Podczas spotkania z przedstawicielami papieskimi w odniesieniu do tego Papież Franciszek wskazał metodę - «Nie bądźcie pośrednikami, bądźcie raczej mediatorami, bo dzięki mediacji tworzycie komunię» - a także przestrzegł: «róbcie wszystko w sposób profesjonalny, bo tego chce od was Kościół. Kiedy przedstawiciel papieski działa w sposób nieprofesjonalny, traci również autorytet».

Pietro Parolin

Wydanie drukowane

 

TRANSMISJA BEZPOŚREDNIA

St. Peter’s Square

11 grudnia 2019

PODOBNE WIADOMOŚCI