Uwaga

Nasza strona wykorzystuje pliki cookies
Cookies to małe pliki tekstowe, które pomagają nam polepszyć korzystanie z naszych stron. Więcej informacji o wykorzystywaniu przez nas cookies można znaleźć w Warunki polityki prywatności.

Powstało dla sztuki

· ​Kino w Polsce ·

Nagroda za całokształt twórczości, która zostanie wręczona Jerzemu Skolimowskiemu na najbliższym Festiwalu w Wenecji, jest także uhonorowaniem produkcji filmowej – kina polskiego, często nagradzanej na przeglądach, lecz równie często lekceważonej przez publiczność i szybko zapominanej przez krytykę, a jednak zdolnej wnosić niezwykły wkład w kino autorskie, pomimo względnie skromnych rozmiarów produkcji. W porównaniu z blisko 20 filmami rocznie, produkowanymi w najbardziej owocnych sezonach, które raczej rzadko odnoszą sukcesy komercyjne poza granicami kraju, niemało jest nazwisk polskich, które zapisały się w historii kina, również pomijając te znane już i wielkie, jak Andrzej Wajda, Roman Polański, Krzysztof Kieślowski.

Kontrast ten można wyjaśnić faktem, że kino polskie miało charakter skłaniający się szczególnie ku kinu autorskiemu. Pisze o tym Emilio Ranzato, dodając, że w pierwszych latach upowszechniania się twórczości kinematograficznej Polska była jeszcze pod zaborami Rosji, Prus i Austrii. Nieustannie zagrożona była narodowa tożsamość kulturowa, a twórcy kultury wysokiej, in primis, pisarze, byli uważani za filary tożsamości ojczyzny. Na bardziej popularne formy kultury patrzono natomiast z obawą, jako na ewentualne narzędzia integracji Polaków z narodami okupującymi. Sukces, niemal natychmiastowy, tej nowej formy sztuki był zatem uważany za niebezpieczny, w konsekwencji zatem starano się ograniczyć wyrządzane przez nią szkody przez nadawanie treści niedalekich od prezentowanych w literaturze. Nie przypadkiem częstym zwyczajem kina polskiego będzie sojusz ekranu ze słowem pisanym, to znaczy filmowe adaptacje powieści, często dokonywane przez samych twórców literatury.

W odróżnieniu od reszty świata kino w Polsce rodzi się zatem bardziej dla sztuki niż jako rozrywka. Choć oczywiście nie zabraknie również okresów bardziej beztroskich, czego przykładem jest sukces komedii w latach trzydziestych, wspólny zresztą wielu innym produkcjom filmowym, od kiedy zastosowano dźwięk. Kino autorskie oznacza jednak kino silnych indywidualności. Kolejne problemy zrodzą się zatem z relacji z reżimem komunistycznym, co było powodem, dla którego wielu polskich reżyserów będzie uchodźcami, bardziej lub mniej dobrowolnymi. Jerzy Skolimowski był jednym z nich. 

Wydanie drukowane

 

TRANSMISJA BEZPOŚREDNIA

Udienza Al Presidente Degli Stati Uniti D’america

24 maja 2017

Najbliższe wydarzenia

PODOBNE WIADOMOŚCI