Uwaga

Nasza strona wykorzystuje pliki cookies
Cookies to małe pliki tekstowe, które pomagają nam polepszyć korzystanie z naszych stron. Więcej informacji o wykorzystywaniu przez nas cookies można znaleźć w Warunki polityki prywatności.

Pocałunek zdrajcy

· U początków ikonografii Judasza Iskarioty ·

Ostatni etap ziemskiego życia Chrystusa cechuje narastający dramatyzm i występowanie postaci, które pojawiając się nagle, zaludniają tragiczną scenę, która tworzy znamienne tło zapowiedzianej śmierci. 

Wśród tych postaci wyłania się, w całej swojej dwuznaczności, Judasz Iskariota, który w Ewangeliach synoptycznych jest zawsze wymieniany jako ostatni wśród dwunastu apostołów, z wymownym i pogardliwym przydomkiem „zdrajca” (Mt 10, 4; Mk 3, 19; Łk 6, 16). Mało jest danych, określających tę postać, znamy bowiem tylko imię ojca Szymon i jeśli interpretujemy przydomek Iskariota, wiążąc go z miejscowością Qèrijjoth, skąd pochodziła rodzina i gdzie – z dużym prawdopodobieństwem – się urodził. W bibliografii sztuki wczesnochrześcijańskiej dopiero w zaawansowanym IV wieku pojawia się scena pocałunku, a także zapłaty za zdradę, zwrócenia 30 srebrników i powieszenia się. Równocześnie, wciąż w tym samym okresie, pojawiają się złorzeczenia we wczesnochrześcijańskiej epigrafice nagrobnej, grożące ewentualnym profanatorom grobów, którzy mieli podzielić ciężki los Judasza.

Wydanie drukowane

 

TRANSMISJA BEZPOŚREDNIA

St. Peter’s Square

17 września 2019

PODOBNE WIADOMOŚCI