Uwaga

Nasza strona wykorzystuje pliki cookies
Cookies to małe pliki tekstowe, które pomagają nam polepszyć korzystanie z naszych stron. Więcej informacji o wykorzystywaniu przez nas cookies można znaleźć w Warunki polityki prywatności.

Pierścień, który przechodzi z rąk do rąk

· Genealogia episkopalna Papieża Franciszka po upływie pierwszego miesiąca pontyfikatu ·

13 marca 2013 r. kard. Jorge Mario Bergoglio, arcybiskup Buenos Aires, został wybrany na Papieża, przyjmując programowo – jak sam powiedział dziennikarzom, z którymi spotkał się trzy dni później w Auli Pawła VI – imię Franciszka, świętego z Asyżu, w którym ubóstwo, pokój, opieka nad światem stworzonym zgodnie współistnieją w najwyższym świadectwie miłości, «bezmiernego umiłowania płomiennym sercem», które opiewał Jacopone da Todi w poświęconej mu laudzie (40, ww. 155-156). Pierwszy Papież Amerykanin, choć oboje jego rodzice pochodzili z Włoch, i pierwszy jezuita w gronie następców apostoła Piotra, nowy Biskup Rzymu urodził się w stolicy Argentyny 17 grudnia 1936 r. Wstąpił do nowicjatu Towarzystwa Jezusowego 11 marca 1958 r., skończył studia filozoficzne i teologiczne w Kolegium św. Józefa w San Miguel, 13 grudnia 1969 r. otrzymał święcenia kapłańskie z rąk abpa  Ramóna José Castellano, byłego arcybiskupa Córdoby w Argentynie, a 22 kwietnia 1973 r. złożył śluby wieczyste w zakonie. Wykładał literaturę i psychologię, był mistrzem nowicjatu, prowincjałem jezuitów w Argentynie, a gdy 20 maja 1992 r. Papież Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym Buenos Aires (tyt. Auca), został bliskim współpracownikiem kard.  Antonia Quarracina, z którego rąk otrzymał 27 czerwca tego samego roku sakrę biskupią.

Papież Bergoglio z większą częścią swoich poprzedników, którzy od XVIII do XXI w. zasiadali na katedrze Piotrowej (od Klemensa XI do Benedykta XVI), należy do tej samej genealogicznej rodziny episkopalnej, której pierwszym ogniwem jest kard. Scipione Rebiba, mianowany 16 marca 1541 r. i w tym samym roku wyświęcony na biskupa tytularnego Amicle, biskup pomocniczy arcybiskupa Chieti Giana Piera Carafy, przyszłego Papieża Pawła IV, który mianował go kardynałem 20 grudnia 1555 r.

W szczególności, z Papieżami, podczas których pontyfikatów żył – od 1936 r. do 2013 r. - Papież Franciszek dzieli, za wyłączeniem Piusa XI, ten sam rodowód episkopalny, zapoczątkowany przez kard. Paluzza Paluzziego Altieri degli Albertoni  (wyświęconego na biskupa 2 maja 1666 r.), od którego otrzymał sakrę biskupią przyszły Papież Benedykt XIII (3 lutego 1675 r.), który z kolei wyświęcił na biskupa przyszłego Benedykta XIV (16 lipca 1724 r.), przez którego został wyświęcony na biskupa przyszły Klemens XIII (19 marca 1743 r.). Do tego ostatniego, począwszy od Rebiby, genealogia episkopalna Papieża Franciszka jest identyczna jak genealogia Piusa XII, Pawła VI i Jana Pawła II;

wspólni poprzednicy z Janem XXIII i Janem Pawłem I sięgają do kard.  Pietra Francesca Galleffiego, wyświęconego na biskupa 12 września 1819 r.; wspólny rodowód z Benedyktem XVI obejmuje o jedno ogniwo więcej, a jest nim kard. Giacomo Filippo Fransoni, wyświęcony przez Galleffiego 8 grudnia 1822 r.

Z rąk Fransoniego otrzymali sakrę Antonio Saverio De Luca (8 grudnia 1845 r.) i Carlo Sacconi (8 czerwca 1851 r.), przyszli kardynałowie, od których ze wspólnego ogniwa, jakim jest Fransoni, zaczynają się gałęzie rodowodu episkopalnego Benedykta XVI (od De Luki [1805-1883] do Josefa Stangla, biskupa Würzburga [1907-1979]) i Papieża Franciszka (od Sacconiego do Quarracina).

Wydanie drukowane

 

TRANSMISJA BEZPOŚREDNIA

St. Peter’s Square

22 sierpnia 2019

PODOBNE WIADOMOŚCI