Uwaga

Nasza strona wykorzystuje pliki cookies
Cookies to małe pliki tekstowe, które pomagają nam polepszyć korzystanie z naszych stron. Więcej informacji o wykorzystywaniu przez nas cookies można znaleźć w Warunki polityki prywatności.

Pełne „tak” w odpowiedzi na Słowo Boże

· Historia spotkania w Zwiastowaniu Pańskim ·

Nie należy do rzadkości przenoszenie na później, z racji kalendarza i okresu liturgicznego, obchodów uroczystości Zwiastowania Pańskiego – w tym roku 25 marca przypadał Wielki Poniedziałek, pierwszy dzień Wielkiego Tygodnia, który przygotowuje Kościół do przeżywania Paschy Pana. Ta uroczystość jest jednak tak ważna i znacząca dla wiary, że nie można jej znieść czy pominąć: chodzi bowiem o wydarzenie pierwszorzędnej wagi, historycznozbawcze – fiat Boga-z-nami, z którym złączyło się w „pełni czasu” (por. Ga 4, 4) fiat jednej z nas, Maryi z Nazaretu; o wydarzeniu tym mówi nam z wielkim kunsztem literackim, teologicznym i poetyckim Ewangelia (por. Łk 1, 26-38). Ten bardzo znany tekst, zredagowany zgodnie z typowymi formułami rytów przemierza Boga z Jego ludem, jest zarazem zapowiedzą narodzin mesjańskich i misji.

Poprzez epizod colloquium salutis między niebieskim posłańcem a Dziewicą z Nazaretu rodzi się w Tym, który jest zapowiadany, nowe Przymierze. Spotkanie młodej dziewczyny z Nazaretu ze zwiastunem Słowa Boga naszych ojców (por. Wj 3, 6 a; Mk 12, 24-27), Gabriela (por. Dn 8, 15-26; 9, 20-27) jest przede wszystkim pewną postawą, wyborem wobec Izraela i jego historii: tak, które należało wypowiedzieć w pełni, świadomie i z wolnością. Podobnie jak było w przypadku Izraela na górze Synaj i pośrednika/prawodawcy Mojżesza (por. Wj 19-24), „niebo” zstępuje na nowo i w sposób niesłychany, aby spotkać w dialogu ziemię/ludzkość, reprezentowaną przez Maryję, aby prosić Ją, aby złączyła się, w zapowiadanym „Synu Najwyższego”, w nierozerwalnym uścisku: pokorna dziewczyna z Nazaretu jest, w Duchu, szczególną uczestniczką tego wydarzenia łaski. Ewangeliczny fragment sytuuje się symbolicznie w dobrze znanej strukturze biblijnej – mianowicie starotestamentowych powołań prorockich. Sens wszystkich powołań, o których mówi Biblia, od Abrahama po Pawła, jest jeden: Bóg jest pierwszy, to On zapoczątkowuje, On występuje z inicjatywą i zapewnia sobie, choć przy wolności stworzenia, żeby wszystko przebiegało pomyślnie. Możemy stwierdzić, choć w dość skrótowy sposób, że w tej dynamice opisana jest cała antropologia teologiczna: człowiek jest „słuchaniem” żywego Słowa, które wypowiada Bóg.

Wydanie drukowane

 

TRANSMISJA BEZPOŚREDNIA

St. Peter’s Square

22 września 2019

PODOBNE WIADOMOŚCI