Uwaga

Nasza strona wykorzystuje pliki cookies
Cookies to małe pliki tekstowe, które pomagają nam polepszyć korzystanie z naszych stron. Więcej informacji o wykorzystywaniu przez nas cookies można znaleźć w Warunki polityki prywatności.

Nowi kardynałowie kreowani przez Benedykta XVI

Publikujemy biografie 22 purpuratów mianowanych przez Benedykta XVI na Zwyczajnym Konsystorzu Publicznym, który odbył się w sobotę 18 lutego przed południem w Bazylice Watykańskiej. Kolejność odpowiada porządkowi podanemu przez Papieża podczas spotkania na „Anioł Pański” w piątek 6 stycznia.

Kard. Fernando Filoni


Urodził się 15 kwietnia 1946 r. w Mandurii (Włochy). Uczęszczał do niższego seminarium w Nardò,  do Apulijskiego Seminarium Regionalnego im. Piusa XI w Molfetcie i seminarium Santa Maria della Quercia w Viterbo.  Święcenia kapłańskie przyjął 3 lipca 1970 r. Następnie w Rzymie studiował prawo kanoniczne na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim i filozofię na państwowym Uniwersytecie «La Sapienza». Na ówczesnym Pro Deo (dziś Wolny Międzynarodowy Uniwersytet Studiów Społecznych) uzyskał dyplom w dziedzinie nauk i technik  badania opinii publicznej, specjalizując się w dziennikarstwie. Po ukończeniu Papieskiej Akademii Kościelnej, w 1981 r. został wysłany na pierwszą placówkę dyplomatyczną do Sri Lanki. Następnie pracował w Iranie, Brazylii i na Filipinach – rezydował wówczas jednak w Hongkongu, gdzie powstała watykańska Misja Badawcza zajmująca się sytuacją Kościoła w Chinach po okresie wielkich przemian społecznych i religijnych w tym kraju. 17 stycznia  2001 r. Jan Paweł II  mianował go arcybiskupem (tyt. Volturno) i nuncjuszem apostolskim w Jordanii i Iraku; sakry biskupiej udzielił mu 19 marca tegoż roku. W Iraku sprawował urząd podczas ostatnich dwóch lat reżymu Saddama Husajna, a następnie w czasie wojny. W 2006 r. Benedykt XVI wysłał go na Filipiny;  rok później, 9 czerwca, mianował substytutem Sekretariatu Stanu Stolicy Apostolskiej, a  10 maja 2011 r. –  prefektem Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów. Jest też wielkim kanclerzem Papieskiego Uniwersytetu Urbanianum .

Kard. Manuel Monteiro de Castro


Urodził się 29 marca 1938 r. w Santa Eufémia de Prazins w archidiecezji Braga (Portugalia), gdzie uczęszczał do seminarium i 9 lipca 1961 r. przyjął święcenia kapłańskie. W 1967 r. uzyskał doktorat z prawa kanonicznego na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim oraz  dyplom Papieskiej Akademii Kościelnej. Pracował na placówkach dyplomatycznych w Panamie, Gwatemali, Wietnamie, Kambodży, Australii i Papui-Nowej Gwinei, Meksyku, Belgii, Luksemburgu i przy Wspólnocie Europejskiej. 16 lutego 1985 r. Jan Paweł II mianował go arcybiskupem (tyt. Benewent) i nuncjuszem apostolskim w Trynidadzie i Tobago, na Bahamach, Jamajce, w Barbadosie, Belize, Dominice, Saint Lucii oraz delegatem apostolskim na pozostałych terytoriach Antyli. Sakrę biskupią przyjął 23 marca tegoż roku.  Później powierzono mu przedstawicielstwa papieskie w Grenadzie oraz Antigui i Barbudzie. W 1990 r. został nuncjuszem apostolskim w Salwadorze i Hondurasie, następnie RPA, a od 1998 r. w Namibii, Lesotho, Suazi i delegatem apostolskim w Botswanie; w 2000 r. w Hiszpanii i Andorze. W 2007 r. Benedykt XVI mianował go stałym obserwatorem Stolicy Apostolskiej przy Światowej Organizacji Turystyki, a 3 lipca 2009 r. – sekretarzem Kongregacji ds. Biskupów. Z nominacji papieskiej od 5 stycznia 2012 r. pełni urząd penitencjarza większego Penitencjarii Apostolskiej.

Kard. Santos Abril y Castelló


Urodził się 21 września 1935 r. w Alfambrze (Hiszpania). Ukończył seminarium diecezjalne w Teruel i  19 marca 1960 r. przyjął święcenia kapłańskie. Studiował prawo kanoniczne i nauki społeczne w Rzymie, gdzie na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim uzyskał doktorat, a na Papieskim Uniwersytecie św. Tomasza z Akwinu dyplom. Po ukończeniu Papieskiej Akademii Kościelnej, w 1967 r. rozpoczął pracę w dyplomacji watykańskiej.  Najpierw w nuncjaturach w Pakistanie i Turcji, później był kierownikiem hiszpańskiej sekcji Sekretariatu Stanu. 29 kwietnia 1985 r. papież wyniósł go do godności arcybiskupa (tyt. Tamada) i mianował nuncjuszem apostolskim w Boliwii. Sakrę biskupią przyjął 16 czerwca tegoż roku. W 1989 r. został pronuncjuszem apostolskim w Kamerunie, Gabonie i Gwinei Równikowej, a w 1996 r. nuncjuszem w Republice Federalnej Jugosławii. Trwała wówczas wojna domowa w Kosowie, a w marcu 1999 r. kraje NATO rozpoczęły działania wojenne przeciw Jugosławii. Wówczas wszyscy ambasadorzy wybrali go  na koordynatora i rzecznika korpusu dyplomatycznego akredytowanego w Belgradzie. W 2000 r. został nuncjuszem apostolskim w Argentynie. W 2003 r.  powrócił na Bałkany jako nuncjusz apostolski w Słowenii oraz Bośni i Hercegowinie, a rok później powierzono mu przedstawicielstwo dyplomatyczne w byłej jugosłowiańskiej republice Macedonii. 22 stycznia  2011 r. Benedykt XVI mianował go wicekamerlingiem Świętego Kościoła Rzymskiego na 3 lata, a 21 listopada archiprezbiterem rzymskiej bazyliki Matki Boskiej Większej.

Kard. Antonio Maria Vegliò


Urodził się 3 lutego 1938 r. w Maceracie Feltrii (Włochy). Uczęszczał do seminarium regionalnego w Fano; ukończył liceum klasyczne w Pesaro. W 1957 r. rozpoczął studia filozoficzne, teologiczne i prawnicze na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim w Rzymie i był alumnem Rzymskiego Wyższego Seminarium Duchownego. Święcenia kapłańskie przyjął 18 marca 1962 r. Po uzyskaniu licencjatu z filozofii i teologii,  w 1966 r.  obronił doktorat z prawa kanonicznego. W  1968 r. ukończył  Papieską Akademię Kościelną i rozpoczął pracę w nuncjaturze apostolskiej w Peru. Następnie pracował na placówkach w Filipinach i Senegalu, a także w II sekcji Sekretariatu Stanu, ówczesnej Radzie do  Spraw Publicznych Kościoła. W 1984 r. Jan Paweł II posłał go do pracy w nuncjaturze w Wielkiej Brytanii, a 27 lipca 1985 r. mianował  arcybiskupem (tyt. Eclano) i nuncjuszem apostolskim w Papui-Nowej Gwinei oraz pierwszym nuncjuszem na Wyspach Salomona. Sakrę biskupią przyjął 6 października tegoż roku. W 1989 r. został mianowany nuncjuszem apostolskim w Senegalu, Mali, Republice Zielonego Przylądka, Gwinei Bissau i delegatem apostolskim w Mauretanii, a w 1997 r. nuncjuszem w Libanie i Kuwejcie oraz delegatem apostolskim na Półwyspie Arabskim. 11 kwietnia 2001 r. Jan Paweł II mianował go sekretarzem Kongregacji dla Kościołów Wschodnich, a 28 lutego 2009 r. Benedykt XVI – przewodniczącym Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Migrantów i Podróżujących.

Kard. Giuseppe Bertello


Urodził się 1 października 1942 r. w Foglizzo (Włochy). Święcenia kapłańskie otrzymał 29 czerwca 1966 r. Po uzyskaniu licencjatu z teologii pastoralnej i doktoratu  z prawa kanonicznego studiował w Papieskiej Akademii Kościelnej. Od 1971 r. pracował w służbie dyplomatycznej Stolicy Apostolskiej – w przedstawicielstwach papieskich w Sudanie, Turcji, Wenezueli oraz w stałej misji Stolicy Apostolskiej przy Biurze ONZ w Genewie. W 1987 r. stanął na czele delegacji obserwatorów Stolicy Apostolskiej na konferencję ministrów spraw zagranicznych państw niesprzymierzonych między sobą, która odbywała się w Phenianie (KRLD). Wówczas jako pierwszy kapłan katolicki mógł odwiedzić niewielką wspólnotę chrześcijan w Korei Północnej.  Po powrocie został mianowany, 17 października tegoż roku,  arcybiskupem – sakrę przyjął 28 listopada – i pronuncjuszem apostolskim w Ghanie, Togo i Beninie. W 1991 r. został nuncjuszem apostolskim w Ruandzie, gdzie znacznie przyczynił się do  załagodzenia konfliktu między plemionami Hutu i Tutsi. Następnie był stałym obserwatorem Stolicy Apostolskiej przy Biurze ONZ w Genewie, prowadził negocjacje w sprawie przystąpienia Stolicy Apostolskiej w charakterze stałego obserwatora do Światowej Organizacji Handlu i został przy niej pierwszym obserwatorem. Od końca 2000 r. pełnił funkcję nuncjusza apostolskiego w Meksyku. 11 stycznia 2007 r. Benedykt XVI powierzył mu nuncjaturę apostolską we Włoszech i w Republice San Marino, a  3 września 2011 r. mianował przewodniczącym dwóch dykasterii Kurii Rzymskiej –  Papieskiej Komisji ds. Państwa Watykańskiego i Gubernatoratu Państwa Watykańskiego.

Kard. Francesco Coccopalmerio


Urodził się  6 marca 1938 r. w San Giuliano Milanese (Włochy), 28 czerwca 1962 r. przyjął święcenia kapłańskie. Rok później uzyskał licencjat z teologii. Następnie studiował w Rzymie na wydziale prawa kanonicznego Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego, gdzie uzyskał doktorat w 1968 r., oraz teologię moralną w Papieskiej Akademii Alfonsjańskiej, a także w Mediolanie na wydziale prawa Katolickiego Uniwersytetu Sacro Cuore . 8 kwietnia 1993 r. Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym (tyt. Celiana) w Mediolanie; sakrę biskupią przyjął 22 maja. Zajmował się głównie dziedzinami kultury i ekumenizmu oraz kwestiami prawnymi. Od 1999 r. był przewodniczącym Rady ds. Prawnych Konferencji Episkopatu Włoch. 15 lutego 2007 r. Benedykt XVI wezwał go do Rzymu, powierzając funkcję przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Tekstów Prawnych. Jest też członkiem Kongregacji Nauki Wiary, Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej i Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan oraz honorowym kapelanem Suwerennego Zakonu Kawalerów Maltańskich.  Od 2008 r. jest głównym doradcą Unii Włoskich Prawników Katolickich. Wykładał prawo kanoniczne na Wydziale Teologicznym Północnych Włoch i na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim.

Kard. João Braz de Aviz


Urodził się 24 kwietnia 1947 r. w Mafraze (Brazylia). Na wybór kapłaństwa ogromny wpływ miała duchowość Ruchu Focolari , którego jest członkiem.W latach 1958-1964 odbywał formację w małym seminarium Papieskiego Instytutu Misji Zagranicznychw Assis, w stanie San Paolo, a później w wyższym seminarium duchownym Rainha dos Apóstolos w Kurytybie; następnie kształcił się na wydziale teologicznym w Palmas. Studia specjalistyczne odbył na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim i Laterańskim, gdzie w 1992 r. obronił pracę doktorską z teologii dogmatycznej. 26 listopada 1972 r. przyjął święcenia kapłańskie. Pracował duszpastersko, był rektorem seminariów duchownych w Apucaranie i Londrinie oraz wykładowcą teologii dogmatycznej w Instytucie Teologicznym im. Pawła VI w Londrinie. 6 kwietnia 1994 r. Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym (tyt. Flenculeta) w diecezji Vitória; sakrę biskupią przyjął 31 maja z rąk bpa Dominika Gabriela Wiśniewskiego;  12 sierpnia 1998 r. został ordynariuszem diecezji Ponta Grossa, a 17 lipca 2002 r. – arcybiskupem metropolitą archidiecezji Maringá, 28 stycznia 2004 r. metropolitą Brasilii. 4 stycznia 2011 r. Benedykt XVI mianował go prefektem Kongregacji ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego.

Kard. Edwin Frederick O’Brien


Urodził się 8 kwietnia 1939 r. w nowojorskiej dzielnicy Bronx (USA). Uczęszczał do katolickiej szkoły podstawowej i średniej w Nowym Jorku. W archidiecezjalnym seminarium św. Józefa w Dunwoodie (Nowy Jork) studiował filozofię i teologię. Święceń kapłańskich udzielił mu 29 maja 1965 r. kard. Francis Spellman. Na przełomie lat 60. i 70. był wikariuszem w parafii Przenajświętszej Trójcy przy Akademii Wojskowej w West Point, następnie kapelanem wojskowym w 82. dywizji lotniczej. W latach 1971-1972 pełnił posługę duszpasterską dla żołnierzy walczących w Wietnamie. W 1973 r. rozpoczął studia z zakresu teologii moralnej na Papieskim Uniwersytecie św. Tomasza z Akwinu Angelicum , gdzie uzyskał w 1976 r. doktorat. Po powrocie do ojczyzny pracował w kurii arcybiskupiej w Nowym Jorku. 6 lutego 1994 r. papież Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym (tyt. Tizica) w Nowym Jorku. Sakry udzielił mu 25 marca tegoż roku kard. John O'Connor. 7 kwietnia 1997 r. został arcybiskupem koadiutorem ordynariatu polowego USA, a 12 sierpnia tegoż roku ordynariuszem polowym. 12 lipca 2007 r. Benedykt XVI mianował go metropolitą archidiecezji Baltimore, a 29 sierpnia 2011 r. pro-wielkim mistrzem Zakonu Rycerskiego Grobu Bożego w Jerozolimie.

Kard. Domenico Calcagno


Urodził się 3 lutego 1943 r. w Parodi Ligure w archidiecezji genueńskiej (Włochy). W 1962 r. rozpoczął studia filozoficzno-teologiczne na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim, gdzie uzyskał bakalaureat z filozofii i doktorat z teologii dogmatycznej. 25 lutego 1967 r. otrzymał święcenia kapłańskie w Genui. Pełnił posługę wikariusza w Uscio i wykładał filozofię, teologię moralną, teologię fundamentalną i dogmatyczną w archidiecezjalnym seminarium w Genui. W 1969 r. został mianowany rektorem Oratorium św. Erazma w Genui-Quinto. Był członkiem Diecezjalnej Rady Kapłańskiej, następnie Liguryjskiej Komisji Kapłańskiej i Włoskiej Komisji Kapłańskiej, w której przez 10 lat pełnił funkcję sekretarza. W 1985 r. został przewodniczącym Diecezjalnego Instytutu Pomocy Duchowieństwu; był odpowiedzialny za organizację wizyty Jana Pawła II w Genui. W 1989 r. objął funkcję dyrektora Krajowego Biura ds. Współpracy Misyjnej Konferencji Episkopatu Włoch w Rzymie. Wykładał na Papieskim Uniwersytecie Urbanianum. 25 stycznia 2002 r. został mianowany biskupem diecezji Savona-Noli; 9 marca przyjął sakrę biskupią. 7 lipca 2007 r. Benedykt XVI mianował go arcybiskupem i sekretarzem Administracji Dóbr Stolicy Apostolskiej, której został przewodniczącym 7 lipca 2011 r.

Kard. Giuseppe Versaldi


Urodził się 30 lipca 1943 r. w Villarboit (Włochy). Po ukończeniu seminarium w Vercelli otrzymał święcenia kapłańskie 29 czerwca 1967 r. Od 1972 r. studiował psychologię i prawo kanoniczne  na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie, gdzie uzyskał licencjat i dyplom. Po powrocie do Vercelli, w 1976 r., zajmował się duszpasterstwem rodzin, był dyrektorem diecezjalnego poradnictwa rodzinnego. W 1977 r. objął parafię w Larizzate (Vercelli). Wykładał też prawo kanoniczne i psychologię na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim oraz antropologię w Studium Roty Rzymskiej, prowadząc nadal działalność w diecezji. W 1993 r. uzyskał tytuł profesora zwyczajnego na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. Prowadził wykłady również na Wydziale Teologicznym Północnych Włoch w Turynie i  na uniwersytecie Marcianum w Wenecji. 4 kwietnia 2007 r. Benedykt XVI mianował go  biskupem ordynariuszem Alessandrii, a 26 maja otrzymał sakrę biskupią. W latach 2009-2010 był wizytatorem apostolskim Legionistów Chrystusa we Włoszech, Izraelu, Filipinach i Korei. 21 września 2011 r. Papież mianował go przewodniczącym Prefektury Spraw Ekonomicznych Stolicy Apostolskiej i wyniósł do godności arcybiskupiej.

Kard. George Alencherry


Urodził się w katolickiej rodzinie 19 kwietnia 1945 r. w Thuruthy w stanie Kerala (Indie). Jest szóstym z dziesięciorga dzieci Philipose i Mary Alencherry. Dwaj jego bracia są kapłanami, a jedna z sióstr jest zakonnicą. W 1961 r. wstąpił do archidiecezjalnego niższego seminarium duchownego w Changanacherry. Studiował ekonomię w Berchman's College. Filozofię i teologię studiował w Papieskim Seminarium św. Józefa w Aluva. Święcenia kapłańskie przyjął 19 listopada 1972 r., po czym pracował m.in. jako sekretarz osobisty arcybiskupa Changanacherry, wiceproboszcz miejscowej katedry i dyrektor szkół niedzielnych w archidiecezji. Na paryskiej Sorbonie uzyskał doktorat z teologii biblijnej; w Instytucie Katolickim w Paryżu – specjalizację w zakresie katechezy. Następnie podjął pracę naukowo-dydaktyczną i był wikariuszem generalnym swej rodzimej archidiecezji. 11 listopada 1996 r. został pierwszym biskupem nowo utworzonej diecezji syromalabarskiej Thuckalay w stanie Tamil Nadu. Sakrę przyjął 2 lutego następnego roku. Na posiedzeniu synodu 24 maja 2011 r. został wybrany arcybiskupem większym Ernakulam-Angamaly. Wybór ten potwierdził dwa dni później Ojciec Święty.

Kard. Thomas Christopher Collins


Urodził się 16 stycznia 1947 r. w Guelph w diecezji Hamilton (Kanada) w rodzinie inteligenckiej.  W szkole średniej  rozważał możliwość wstąpienia do seminarium duchownego. Kontynuował naukę w St. Jerome College w Waterloo, a potem na University of Western Ontario, oraz studiował teologię w St. Peter's seminary w London. 5 maja 1973 r. otrzymał święcenia kapłańskie w katedrze Chrystusa Króla w Hamilton. Następnie wyjechał do Rzymu, gdzie w 1978 r. skończył studia w Papieskim Instytucie Biblijnym, a w 1986 r. uzyskał doktorat  w zakresie teologii na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. Był nauczycielem angielskiego, wykładał biblistykę i teologię. 25 marca 1997 r. został mianowany biskupem koadiutorem w Saint Paul w Albercie. 14 maja otrzymał sakrę biskupią, a 30 czerwca został ordynariuszem tej diecezji. Mianowany 18 lutego 1999 r.  koadiutorem w archidiecezji Edmonton,  7 czerwca  tego samego roku został jej arcybiskupem. 16 grudnia 2006 r. został mianowany metropolitą archidiecezji Toronto. W  2008 r. został przewodniczącym Konferencji Episkopatu Ontario. Jako wielki przeor Zakonu Rycerskiego Grobu Bożego w Jerozolimie brał udział w synodzie poświęconym Bliskiemu Wschodowi w 2010 r.

Kard. Dominik Jaroslav Duka


Urodził się 26 kwietnia 1943 r. w Hradec Králové (Czechy). Ze względu na działalność ojca władze zabroniły mu podjęcia studiów po maturze w 1960 r. i zaczął pracować w fabryce, do której wrócił również po odbyciu służby wojskowej. W 1965 r. rozpoczął studia teologiczne w seminarium duchownym w Litomierzycach, a 5 stycznia 1968 r. wstąpił konspiracyjnie do uznawanego wówczas za nielegalny zakonu dominikanów i przyjął imię Dominik. 22 czerwca 1970 r. otrzymał święcenia kapłańskie i przez 5 lat był duszpasterzem w różnych parafiach archidiecezji praskiej. 7 stycznia 1972 r. złożył śluby wieczyste. Od 1975 do 1989 r. działał w Kościele podziemnym,  ponieważ władze odebrały mu prawo do publicznego sprawowania funkcji kapłańskich. Przez 15 lat pracował w fabryce samochodów w Pilźnie jako kreślarz, w latach 1976-1981 był mistrzem podziemnego nowicjatu i formatorem dominikańskich seminarzystów. Przez 30 lat pracował nad przekładem na czeski Biblii Jerozolimskiej. W 1979 r. uzyskał licencjat z teologii w Warszawie. W 1981 r. został skazany na ponad rok więzienia za nielegalną działalność. W 1986 r. został prowincjałem czeskiej prowincji dominikanów, a w 1989 r. przewodniczącym Konferencji Wyższych Przełożonych Zakonnych Republiki Czeskiej i wiceprzewodniczącym Europejskiej Unii Konferencji Wyższych Przełożonych Zakonnych. 6 czerwca 1998 r. Jan Paweł II mianował go biskupem  Hradec Králové, a 26 września przyjął sakrę biskupią. 13 lutego 2010 r. został mianowany przez Benedykta XVI arcybiskupem Pragi. Od 21 kwietnia tegoż roku pełni funkcję przewodniczącego Konferencji Episkopatu Czech.

Kard. Willem Jacobus Eijk


Urodził się 22 czerwca 1953 r. w Duivendrecht w diecezji Haarlem-Amsterdam (Holandia). Skończył studia medyczne w Amsterdamie w 1978 r. Po półtorarocznej praktyce w szpitalu wstąpił do seminarium diecezji Roermond i studiował bioetykę medyczną na uniwersytecie w Lejdzie. 1 czerwca 1985 r. przyjął święcenia kapłańskie i rozpoczął pracę duszpasterską. W 1987 r. uzyskał doktorat w zakresie bioetyki, a w 1990 r. doktorat w zakresie filozofii na Papieskim Uniwersytecie św. Tomasza z Akwinu. W latach 1990-1999 wykładał etykę i teologię moralną w seminariach w Holandii oraz na uniwersytecie w Lugano w Szwajcarii. W latach 1997-2002 był członkiem Międzynarodowej Komisji Teologicznej. 17 lipca 1999 r. został mianowany biskupem ordynariuszem  diecezji Groningen-Leeuwarden, sakrę przyjął 6 listopada. Po ośmiu latach, 11 grudnia 2007 r. Benedykt XVI mianował go arcybiskupem Utrechtu. Jego ingres odbył się 26 stycznia 2008 r.  Jest przewodniczącym Konferencji Episkopatu Holandii i członkiem zarządu Papieskiej Akademii «Pro Vita», a także Kongregacji ds. Duchowieństwa i Papieskiej Rady Kultury.

Kard. Giuseppe Betori


Urodził się w Foligno (Włochy) 25 lutego 1947 r. Jego rodzice byli aktywnymi członkami Akcji Katolickiej. Po ukończeniu regionalnego seminarium umbryjskiego w Asyżu rozpoczął studia teologiczne na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. Po uzyskaniu licencjatu z teologii, 26 września 1970 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Był duszpasterzem w Foligno, wykładał teologię i biblistykę w Instytucie Teologicznym w Asyżu. W 1981 r. uzyskał doktorat w zakresie nauk biblijnych w Papieskim Instytucie Biblijnym. Od 1973 do 1979 r. był asystentem diecezjalnym Akcji Katolickiej w Foligno. Od 1978 r. współpracował z krajowym biurem katechetycznym Konferencji Episkopatu Włoch, odpowiedzialnym za opracowywanie katechizmów. W latach 1991-1996 był dyrektorem tego biura. 5 kwietnia 2001 r. Jan Paweł II mianował go sekretarzem generalnym Konferencji Episkopatu Włoch i biskupem tyt. Falerone. 6 maja tego samego roku przyjął sakrę biskupią. 8 września 2008 r. został mianowany arcybiskupem Florencji, a od 10 lutego 2009 r. jest przewodniczącym Konferencji Episkopatu Toskanii. 10 grudnia 2011 r. został członkiem Papieskiej Rady Kultury.

Kard. Timothy Michael Dolan


Urodził się 6 lutego 1950 r. w Saint Louis (Missouri, USA). Uczył się w seminarium w Shrewsbury i w Cardinal Glennon College. W 1972 r. udał się do Rzymu, gdzie kontynuował studia w Papieskim Kolegium Północnoamerykańskim i na Papieskim Uniwersytecie św. Tomasza z Akwinu. 19 czerwca 1976 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Po trzech latach pracy duszpasterskiej rozpoczął studia na Catholic University of America w Waszyngtonie, gdzie uzyskał doktorat z historii Kościoła amerykańskiego. Od 1987 r. przez 5 lat pracował jako sekretarz nuncjatury w Waszyngtonie. W latach 1994-2001 był rektorem Papieskiego Kolegium Północnoamerykańskiego w Rzymie, wykładał historię Kościoła na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim i na Papieskim Uniwersytecie św. Tomasza z Akwinu. 19 czerwca 2001 r. Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym (tyt. Natchez) w Saint Louis; 15 sierpnia przyjął sakrę biskupią. 25 czerwca 2002 r. został mianowany ordynariuszem Milwaukee (Wisconsin), a 23 lutego 2009 r. arcybiskupem Nowego Jorku. Od 16 listopada 2010 r. jest przewodniczącym Konferencji Episkopatu Stanów Zjednoczonych.

Kard. Rainer Maria Woelki


Urodził się 18 sierpnia 1958 r. w Kolonii (Niemcy). Studiował teologię na uniwersytetach w Bonn i  Fryburgu. 14 czerwca 1985 r. przyjął święcenia kapłańskie w katedrze kolońskiej. Był duszpasterzem w Neuss i w Ratingen, kapelanem wojskowym w Münster i sekretarzem kard. Joachima Meisnera.  W 2000 r. uzyskał doktorat z teologii. 24 lutego 2003 r. Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym (tyt. Scampa) w Kolonii. 30 marca przyjął sakrę biskupią w tamtejszej katedrze. 2 lipca 2011 r. Benedykt XVI wyniósł go do godności arcybiskupa metropolity Berlina, czyniąc następcą śp. kard. Georga Maximiliana Sterzinskiego. Jest konsultorem Kongregacji Edukacji Katolickiej, przewodniczącym Komisji Caritas Konferencji Episkopatu Niemiec i członkiem Komisji ds. Powołań.

Kard. John Tong Hon


Urodził się 31 lipca 1939 r. w Hongkongu w rodzinie niekatolickiej. Zawieruchę wojenną przeżył pod opieką babci w chińskiej prowincji Guangdong. Po wojnie w 1945 r. powrócił do Kantonu. Pierwsza przyjęła wiarę katolicką matka. Jhon Tong Hon wyznał, że na wybór powołania kapłańskiego duży wpływ miała świętość życia matki i świadectwo proboszcza, o. Bernarda Meyera.  Od 1951 r. odbywał formację w seminariach duchownych w Makau i Hongkongu, a następnie od 1964 r. kontynuował studia w Rzymie na Papieskim Uniwersytecie Urbanianum . Święcenia kapłańskie przyjął 6 stycznia 1966 r. z rąk Pawła VI. Po powrocie do Hongkongu pracował najpierw w miejscowych parafiach, a w 1980 r. stanął na czele nowo utworzonego diecezjalnego Ośrodka Studiów pw. Ducha Świętego, który gromadzi materiały i dokumenty dotyczące życia kościelnego w Chinach. Jan Paweł II mianował go 13 września 1996 r. biskupem pomocniczym (tyt. Bossa) w Hongkongu. Sakrę biskupią przyjął 9 grudnia tegoż roku z rąk ówczesnego ordynariusza kard. Johna Baptista Wu Cheng-Chunga. 30 stycznia 2008 r. Benedykt XVI mianował go koadiutorem, a 15 kwietnia 2009 r. ordynariuszem diecezji Hongkong. Jest konsultorem Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów i członkiem Komisji ds. Kościoła Katolickiego w Chinach.

Kard. Lucian Mureşan


Urodził się 23 maja 1931 r. w Ferneziu (Rumunia); był  dziesiątym z dwanaściorga dzieci. Z powodu przynależności do Kościoła grekokatolickiego w Rumunii zaznał wielu prześladowań. Po wojnie, w okresie dyktatury komunistycznej, przez 3 lata uczęszczał do szkoły zawodowej ciesielskiej i jednocześnie dokształcał się w liceum w Baia Mare. Od 1951 r. przez 3 lata odbywał zasadniczą służbę wojskową, podczas której został skierowany do szkoły oficerów lotnictwa, a po jej zakończeniu przeznaczony do bazy lotniczej w Craiova. Gdy się okazało, że jest grekokatolikiem, przeniesiono go do departamentu zajmującego się budową pierwszej rumuńskiej hydroelektrowni w Bicaz. W 1955 r. za specjalnym zezwoleniem biskupa Alby Iulii podejmuje studia w tamtejszym instytucie teologicznym obrządku łacińskiego. W czwartym roku akademickim w wyniku prześladowań ze strony reżymu komunistycznego został zmuszony do opuszczenia uczelni i miasta w ciągu 24 godzin. W następnych latach kontynuował tajne studia teologiczne, napotykając nieustanne trudności w otrzymaniu pracy. 19 grudnia 1964 r. został wyświęcony na kapłana przez bpa Ioana Dragomira. Przez kolejne lata  w ukryciu spełniał posługę kapłańską, zajmując się szczególnie młodzieżą i klerykami przygotowującymi się do kapłaństwa. 14 marca 1990 r. Jan Paweł II mianował go biskupem Maramaroszu. 27 maja 1990 r. sakry biskupiej udzielił mu kard. Alexandru Todea  4 lipca 1994 r. Jan Paweł II mianował go arcybiskupem Făgăraşu i Alby Iulii i metropolitą  rumuńskiego Kościoła greckokatolickiego. 16 grudnia 2005 r. Benedykt XVI podniósł ten Kościół metropolitalny sui iuris do rangi arcybiskupstwa większego, a jego samego do godności arcybiskupa większego Kościoła grekokatolickiego.

Kard. Julien Ries


Urodził się w Fouches (Belgia) 19 kwietnia 1920 r. W latach 1933-1941 odbywał studia humanistyczne i filozoficzne w seminarium  w Bastogne. Od 1941 do 1945 r. kształcił się w wyższym seminarium duchownym w Namure, gdzie otrzymał święcenia kapłańskie 12 sierpnia 1945 r. Po studiach i doktoracie na Uniwersytecie Katolickim w Louvain-la-Neuve podjął na tejże uczelni pracę naukowo-dydaktyczną. W latach 1968-1991 wykładał historię religii na wydziale teologicznym i w instytucie orientalistyki. W działalności naukowo-dydaktycznej szczególną uwagę poświęcał religiom wschodnim, specjalizował się również w studiach nad religiami egipskimi w czasach faraonów, gnostycyzmem, manicheizmem oraz starożytnymi religiami germańskimi i skandynawskimi. W 1969 r. zlecono mu założenie ośrodka historii religii (Centre Cerfaux-Lefort), w którym pracował aż do 2011 r. Był  dyrektorem instytutu orientalistyki w Louvain-la-Neuve   (1975-1980),  konsultorem watykańskiego Sekretariatu dla Niechrześcijan (1979-1985). W 1986 r. Akademia Francuska przyznała mu nagrodę Dumas Millier w dowód uznania za publikacje na temat sacrum . W 2010 r. został doktorem honoris causa Katolickiego Uniwersytetu Sacro Cuore w Mediolanie. 11 lutego 2012 r. otrzymał sakrę biskupią w kościele Notre Dame de Villers-Saint-Amand.

Kard. Prospero Grech OSA


Urodził się 24 grudnia 1925 r. w Birgu (Malta). W 1942 r. rozpoczął studia medyczne na Royal University of Malta, a jednocześnie pełnił służbę wojskową w artylerii przeciwlotniczej. W 1943 r. wstąpił do zakonu augustianów i odbywał studia filozoficzne i teologiczne w Rabat. W 1946 r. został skierowany na dalszą formację do Rzymu, gdzie studiował w Międzynarodowym Kolegium św. Moniki. 25 marca 1950 r. przyjął święcenia kapłańskie w bazylice św. Jana na Lateranie. W 1953 r. uzyskał doktorat z teologii na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim i licencjat w Papieskim Instytucie Biblijnym. Po powrocie na Maltę prze dwa lata uczył teologii w augustiańskim Kolegium Mater Admirabilis . W 1957 r. udał się do Oxfordu, gdzie studiował język hebrajski. W 1961 r. kontynuował studia biblijne w Rzymie; w tym czasie został mianowany sekretarzem bpa Petrusa Canisiusa Jeana van Lierde, wikariusza generalnego Jego Świątobliwości w Watykanie. 14 lutego 1969 r., wraz z ówczesnym generałem zakonu o. Agostinem Trapè założył  Instytut Patrystyczny Augustinianum , którego był od 1971 do 1979 r. dyrektorem. Brał udział w opracowywaniu konstytucji apostolskiej Sapientia christiana . Wykładał hermeneutykę w Papieskim Instytucie Biblijnym (1970 -2002 r.) i teologię biblijną na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim (1971-1989). W 1984 r. został mianowany konsultorem Kongregacji Nauki Wiary, w 2003 r. członkiem Papieskiej Akademii Teologicznej, a w 2004 r. Papieskiej Komisji Biblijnej. Jest członkiem Studiorum Novi Testamenti Sicietas, Międzynarodowego Stowarzyszenia Patrystycznego oraz autorem licznych publikacji naukowych. 8 lutego 2012 r. otrzymał sakrę biskupią w konkatedrze św. Jana na Malcie.

Kard. Karl Josef Becker SJ


Urodził się 18 kwietnia 1928 r. w Kolonii (Niemcy), w rodzinie głęboko katolickiej. Po studiach z zakresu filologii klasycznej i historii wstąpił do Towarzystwa Jezusowego 13 kwietnia 1948 r. Formację zakonną i przygotowującą do święceń odbywał w Pullach i na wydziale teologicznym w Sankt Georgen we Frankfurcie nad Menem, gdzie uzyskał licencjat z teologii dogmatycznej. 31 lipca 1958 r. otrzymał święcenia kapłańskie. W 1963 r. uzyskał doktorat w zakresie teologii na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie. Wykładał teologię we Frankfurcie od 1963 do 1969 r. i na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w latach 1960-2003. W latach 1972-1985 r. był dyrektorem czasopisma Gregorianum . W czasie ponad 30-letniej pracy dydaktyczno-naukowej na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim poprowadził ponad 50 rozpraw doktorskich. Od 1985 r. był konsultorem Kongregacji Nauki Wiary i uczestniczył w przygotowaniu wspólnej Deklaracji w sprawie nauki o usprawiedliwieniu, podpisanej 31 października 1999 r. w Augsburgu przez przedstawicieli Kościoła katolickiego i Światowej Federacji Luterańskiej. Brał udział w pracach komisji mieszanej, złożonej z przedstawicieli Papieskiej Komisji «Ecclesia Dei» i Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X.

Wydanie drukowane

 

TRANSMISJA BEZPOŚREDNIA

St. Peter’s Square

17 października 2019

PODOBNE WIADOMOŚCI