Uwaga

Nasza strona wykorzystuje pliki cookies
Cookies to małe pliki tekstowe, które pomagają nam polepszyć korzystanie z naszych stron. Więcej informacji o wykorzystywaniu przez nas cookies można znaleźć w Warunki polityki prywatności.

Księża, o których nie piszą gazety

· Msza św. w kaplicy Domu św. Marty ·

Nie pisze się o nich w gazetach, ale dają siłę i nadzieję ludziom: są to wszyscy „anonimowi” biskupi i księża, którzy wciąż ofiarują swoje życie w imię Chrystusa, służąc diecezjom i parafiom. Papież Franciszek podczas Mszy św. celebrowanej w poniedziałek rano, 27 stycznia, w kaplicy Domu św. Marty, wezwał do modlitwy za tych księży „odważnych, świętych, dobrych i wiernych”.

Punktem wyjścia rozważania Papieża było pierwsze czytanie, pochodzące z Drugiej Księgi Samuela (5, 1-7. 10), które opowiada o namaszczeniu króla Davida. „Wysłuchaliśmy – powiedział – historii owego zgromadzenia” w Hebronie, kiedy „wszystkie pokolenia Izraela przyszły do Dawida i oświadczyły mu, że uczynią go królem”. Ostatecznie, wyjaśnił, „Dawid został królem Judy, ale królestwo było podzielone”. Wszyscy starsi ludu „zobaczyli, że jedynym, który mógł” zostać królem, „był Dawid”. I tak „poszli do niego, aby zawrzeć przymierze”. „Z pewnością – kontynuował Papież – rozmawiali ze sobą, dyskutowali o tym, jak zawrzeć przymierze. I na końcu zdecydowali, że ustanowią go królem”. Ale „ta decyzja nie była decyzją, powiedzmy, demokratyczną; była raczej decyzją jednogłośną: „ty jesteś królem!”.

A „to jest – wyjaśnił Papież – pierwszy krok. Po nim przychodzi drugi: król Dawid zawarł z nimi przymierze” i starsi ludu „namaścili Dawida na króla Izraela”. Oto więc waga namaszczenia. „Bez tego namaszczenia – powiedział – Dawid byłby jedynie wodzem, organizatorem przedsiębiorstwa, zapewniającego rozwój temu społeczeństwu politycznemu, którym jest królestwo Izraela”. Natomiast „namaszczenie jest czymś innym”; to właśnie „namaszczenie konsekruje Dawida na króla”.

„Jaka jest różnica – zapytał się Papież – między tym, kto jest organizatorem politycznym, a tym, kto jest królem namaszczonym?”. Gdy Dawid, wyjaśnił, „został namaszczony na króla Judy przez Samuela, był mały, był zaledwie chłopcem. Biblia mówi, że po namaszczeniu Duch Święty zstąpił na Dawida”. Tak więc „namaszczenie sprawia, że Duch Pana zstępuje na osobę i z nią pozostaje”.

To samo mówi „fragment czytania z liturgii, zauważył Papież: „Dawid stawał się coraz potężniejszy, bo Pan, Bóg Zastępów, był z nim”. „Taka właśnie jest specyfika namaszczenia”.

Biskup Rzymu przypomniał przy tej okazji postawę Dawida względem Saula, „który chciał go zabić z powodu zazdrości, zawiści”. Dawid „miał okazję, aby zabić króla Saula, ale nie chciał tego uczynić: nigdy nie dokonam czynu przeciwko pomazańcowi Pańskiemu, jest osobą wybraną przez Pana, namaszczoną przez Pana!”. W jego słowach jest „poczucie skralności króla”.

„W Kościele – stwierdził Papież – odziedziczyliśmy to w osobach biskupów i kapłanów”. Biskupi bowiem „nie zostali wybrani jedynie do kierowania organizacją, która nazywa się Kościołem lokalnym. Oni są namaszczeni. Są namaszczeni i jest z nimi Duch Pański”. My biskupi, sprecyzował Papież, wszyscy jesteśmy grzesznikami, wszyscy! Ale jesteśmy namaszczeni!”. I „wszyscy chcemy być z każdym dniem bardziej święci, bardziej wierni temu namaszczeniu”. A „tym co buduje Kościół, daje jedność Kościołowi, jest osoba biskupa, w imię Jezusa Chrystusa, ponieważ został namaszczony: nie dlatego, że został wybrany większością głosów, ale ponieważ został namaszczony”.

Właśnie „w tym namaszczeniu jest siła Kościoła partykularnego, a przez uczestnictwo także księża są namaszczeni: biskup nakłada ręce i ich namaszcza”. I tak, powiedział Papież, księża „prowadzą parafie i wykonują wiele innych prac”. To namaszczenie przybliża di Pana biskupów i kapłanów, którzy „są przez Niego wybrani”. Zatem „to namaszczenie jest dla biskupów i księży ich siłą i ich radością”. Siłą, uściślił, ponieważ właśnie w namaszczeniu „znajdują oni powołanie, aby prowadzić lud, aby pomagać ludowi” i „życiem służyć ludowi”. I jest też radością, „gdyż czują się wybrani przez Pana, ochraniani przez Pana tą miłością, którą Pan ochrania nas wszystkich”.

Oto dlaczego, stwierdził, „gdy myślimy o biskupach, o księżach – jednych i drugich kapłanach, gdyż jest to kapłaństwo Chrystusa: biskup i ksiądz – musimy pymiętać, że oni są namaszczeni”. W przeciwnym wypadku, dodał, „nie rozumie się Kościoła”. I „nie tylko się nie rozumie; nie da się wyjaśnić, w jaki sposób Kościół idzie naprzód tylko dzięki ludzkim siłom”. „Jakaś diecezja rozwija się, ponieważ tworzy ją lud święty, ma wiele rzeczy, i ma także namaszczonego, który ją prowadzi, pomaga wzrastać”. To samo można powiedzieć o parafii, która „rozwija się, ponieważ ma wiele organizacji, wiele rzeczy, ale ma także księdza – namaszczonego, który ją prowadzi.

Mamy świadomość – podkreślił Papież – jedynie „w niewielkim wymiarze, ilu świętych biskupów, ilu kapłanów, ilu świętych księży” poświęciło całe „swoje życie służąc diecezji, służąc parafii”. A zatem, „jak wielu ludzi otrzymało siłę wiary, siłę miłości, nadzieję od tych anonimowych proboszczów, których my nie znamy. A są oni bardzo liczni!”. Są to „proboszczowie na wsi lub proboszczowie w mieście, którzy dzięki swojemu namaszczeniu dali siłę ludowi, przekazali naukę, udzielali sakramentów, czyli uświęcali”.

Ktoś, zauważył Papież, mógłby zgłosić zastrzeżenie: „Ależ, ojcze, czytałem w gazecie, że pewien biskup uczynił taką rzecz lub ksiądz uczynił taką rzecz!”. Zastrzeżenie, na które Papież odpowiedział: „Tak, również ja czytałem o tym! Ale powiedz mi: czy w gazetach pojawiają się wiadomości o tym, co czyni tak wielu kapłanów, tak wielu księży w licznych parafiach miast i wsi?. O licznych czynach miłości? O ogromnej pracy wykonywanej po to, aby lud mógł iść naprzód? I dodał: „Nie, to nie staje się wiadomością!” Wciąż jest aktualne, wyjaśnił, znane przysłowie, które mówi: „o wiele więcej hałasu robi drzewo, które pada, niż las, który rośnie”.

Papież Franciszek zakończył refleksję zachęcając do pomyślenia o „namaszczeniu Dawida” i, w konsekwencji, „o naszych biskupach i naszych księżach odważnych, świętych, dobrych, wiernych”. I prosił, aby modlić się „za nich: dzięki nim jesteśmy dzisiaj tutaj, to oni nas ochrzcili”.

Wydanie drukowane

 

TRANSMISJA BEZPOŚREDNIA

St. Peter’s Square

20 maja 2019

PODOBNE WIADOMOŚCI