Uwaga

Nasza strona wykorzystuje pliki cookies
Cookies to małe pliki tekstowe, które pomagają nam polepszyć korzystanie z naszych stron. Więcej informacji o wykorzystywaniu przez nas cookies można znaleźć w Warunki polityki prywatności.

Jeden z owoców Soboru Watykańskiego II

· ​Konferencja Episkopatu Hiszpanii kończy 50 lat ·

Konferencja Episkopatu Hiszpanii narodziła się faktycznie – jednak nie pod względem prawnym, ponieważ nie ukonstytuowała się formalnie – podczas ostatniej fazy Vaticanum II. Zebrania, jakie biskupi odbywali okresowo, poświęcone zagadnieniom soborowym, zaczęły nabierać specjalnego charakteru – stając się bardziej decyzyjne i ukierunkowane na przyszłą działalność w Hiszpanii – w czasie tej ostatniej fazy. Owocem tych zebrań był zbiorowy dokument Sobre acción en la etapa posconciliar (O działalności w okresie posoborowym), który został opublikowany na zakończanie Soboru, w uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, 8 grudnia 1965 r.

W dniach od 26 lutego do 4 marca 1966 r. episkopat hiszpański odbywał zgromadzenie plenarne w Domu Rekolekcyjnym w El Pinar (Madryt). Na sesji ustanawiającej Konferencję Episkopatu Hiszpanii, która ukonstytuowała się w myśl dekretu soborowego Christus Dominus, n. 37 i nn, i po linii doktrynalnej, duchowej i normatywnej Vaticanum II, obecni byli wszyscy kardynałowie, arcybiskupi, ordynariusze i biskupi tytularni. W rzeczywistości tamto zgromadzenie rozpatrywało część spraw, które miały być analizowane na ostatniej konferencji metropolitów, którą kard. De Arriba y Castro zaplanował na listopad 1965 r., a która jednak się nie odbyła.

Konferencja Episkopatu Hiszpanii miała, przynajmniej w swych ogólnych zarysach, pierwszy etap o charakterze ustawodawczym, a który rozpoczął się procedurą wspólnej pracy, właściwej Konferencji jako takiej. Biskupi starali się wprowadzać w życie postanowienia Soboru Watykańskiego II. W krótkim czasie ujawniły się pierwsze trudności okresu posoborowego. Ruchy apostolstwa świeckich i najbardziej niespokojne grupy młodego duchowieństwa poruszyły kwestię odnowy kościelnej, z językiem i nastawieniem, które były nowe dla szerokich sektorów Kościoła hiszpańskiego. Dialog, pomimo dobrej woli jednych i drugich, okazał się bardzo trudny. U biskupów, którzy utworzyli Konferencję Episkopatu, przeważała jeszcze doktryna tradycyjna. Toteż ze strony kierownictwa i sekretariatu starano się pogodzić nauczanie Vaticanum II z sytuacją, jaka wytworzyła się we wcześniejszych pięcioleciach. Dobrym przykładem tego był dokument opublikowany przez Stałą Komisję 29 czerwca 1966 r., ku wielkiemu zaskoczeniu niemałej liczby biskupów.

Była to znacząca i obszerna deklaracja na temat La Iglesia y el orden temporal a la luz del Concilio (Kościół i porządek doczesny w świetle Soboru), która wskazywała, w pierwszej części, podstawowe zasady dotyczące Kościoła i porządku doczesnego. Jeżeli biskupom zarzucano, że zasłaniają się abstrakcyjnymi pojęciami, ten dokument był tego dobrym przykładem. Poza subtelnymi pochwałami, jakie składano pod adresem systemu, główną tezą było zrelatywizowanie różnych opcji politycznych, które zaczynały ujawniać się publicznie w łonie Kościoła hiszpańskiego. Oczywiście nikt nie mógł zmonopolizować Ewangelii ani też Soboru wyłącznie na rzecz własnej opcji politycznej. Jednak w niewytłumaczalny sposób autorzy tego tekstu nie wspomnieli nic na temat autokratycznego reżimu, który zaczął się przestawiać jako występujący właśnie w imię doktryny katolickiej.

Dokument ten ujawnił stanowisko episkopatu, który w zakresie doktryny poruszał się w kierunku wytyczonym przez wskazania Vaticanum II, jednak gdy chodzi o ocenę konkretnej sytuacji społeczeństwa hiszpańskiego, zdawał się nie odpowiadać już wrażliwości nowych pokoleń.   

Vicente Cárcel Ortí

Wydanie drukowane

 

TRANSMISJA BEZPOŚREDNIA

St. Peter’s Square

23 lipca 2019

PODOBNE WIADOMOŚCI