Uwaga

Nasza strona wykorzystuje pliki cookies
Cookies to małe pliki tekstowe, które pomagają nam polepszyć korzystanie z naszych stron. Więcej informacji o wykorzystywaniu przez nas cookies można znaleźć w Warunki polityki prywatności.

Historia składająca się z obrazów

· Trzydzieści lat Watykańskiego Ośrodka Telewizyjnego ·

Telewizja opowiada historię za pomocą obrazów. „Było 50-lecie Radia Watykańskiego – wspomina kard. Stanisław Dziwisz – i Jan Paweł II, jako człowiek otwarty na mass media, na świat, pomyślał, że już nie wystarcza tylko radio. Ludzie chcą mieć obrazy, i tak oto postanowił utworzyć Watykański Ośrodek Telewizyjny”, który „działa, dobrze działa i ma dziś swoją pozycję w świecie”. Trzydziestolecie CTV – Watykańskiego Ośrodka Telewizyjnego, utworzonego 22 października 1983 r., jest dziś okazją, by zastanowić się nad złożoną dynamiką posługiwania się telewizją jako narzędziem narracji w służbie słów i gestów Papieża. Dwie płaszczyzny przekazu, oddzielne i zarazem powiązane: z jednej strony komunikacja Papieża, jego sposób wyrażania się, prowadzenia dialogu i spotkań z osobami, z drugiej – przekaz dotyczący jego postaci i jego przesłania.

Bezpośrednia transmisja telewizyjna z 13 marca 2013 r. oznaczała zdecydowaną zmianę co do strategicznej roli, jaką odgrywa telewizja, nie tylko w zakresie dokumentacji, ale także w sposobie relacjonowania pontyfikatu. Dla przykładu wystarczy przypomnieć o uporczywym stosowaniu obiektywu szerokokątnego w technice filmowej lub ujęć kamer telewizyjnych umieszczonych z tyłu za wiernymi; właśnie te kamery telewizyjne stwarzały wrażenie, jakby wspólnota wiernych zajmowała całą przestrzeń dzielącą plac od podwyższenia przed bazyliką, symulując w ten sposób zbliżenie między wiernymi i nowym Biskupem Rzymu.

Od tej chwili zatem istotnym aspektem, cechującym wybory reżyserskie CTV co do wypowiedzi telewizyjnej, było stwarzanie efektu jak największego włączenia widza, właśnie aby odpowiedzieć na pragnienie bliskości Papieża. Niektóre ujęcia z Lampedusy, Rio de Janeiro, Cagliari czy Asyżu ujawniają w tym sensie taktyczne posługiwanie się telewizją jako narzędziem, aby dać publiczności ujęcie zbliżone, ukazujące wielki ładunek emocjonalny, cechujący spotkania Papieża Franciszka.

Innym mocnym aspektem w budowaniu narracji telewizyjnej CTV sprzyjającej kontaktowi z widzem, jest położenie nacisku na siłę przekazu pozawerbalnego. W tym zakresie stosowane są częste zbliżenia i ujęcia zatrzymujące się na postaci Papieża oraz jego umiejętności nawiązywania i podtrzymywania pełnego pasji dialogu z wiernymi.

Dlatego przemyślenie na nowo, po 30 latach, roli i odpowiedzialności telewizji jako narzędzia oznacza dla CTV podjęcie podwójnego wyzwania. Chodzi zarówno o innowacje w zakresie technologii, jak i odnowę w sferze języka, w funkcji tego, co można by określić jako odnowioną estetykę transmisji na żywo.

Co do pierwszej kwestii, ostatnie miesiące upływały pod znakiem wielkich wysiłków w zakresie inwestycji technologicznych; zapoczątkowano proces zmierzający do zwiększenia poziomu profesjonalizmu, co jest niezbędne, aby móc prowadzić dialog z największymi partnerami rynku informacji na poziomie międzynarodowym oraz aby dostarczać publiczności treści na wysokim poziomie pod względem jakości obrazów i dźwięku. Od lutego 2013 r. w istocie CTV wdrożył proces, który pozwoli na korzystanie już od 2014 r., w formie progresywnej, z materiału zarówno pracownikom wewnętrznym, jak i osobom, które zechcą przeglądać dokumenty będące do dyspozycji w archiwum.

Szczególną właściwością archiwum CTV jest to, że zawiera ono nie tylko nagrania z wydarzeń zrealizowane za pomocą wozu transmisyjnego czy prawdziwe programy będące owocem montażu, filmy dokumentalne i syntezy w różnych wydaniach językowych, ale także surowe nagrania różnych wydarzeń, które stanowią cenny materiał dokumentalny dla przyszłych historyków. Decyzję o inwestycjach technologicznych należy zatem odczytywać w funkcji wymogu stworzenia archiwum filmowego możliwie jak najdokładniejszego i trwałego, będącego w stanie zaspokoić szerokie zapotrzebowanie na materiał dokumentacyjny historyczno-społeczny, do czego język wizualny może się ogromnie przyczynić.

Gdy chodzi wreszcie o odnowę na płaszczyźnie języka, CTV postanowiło rozważyć na nowo formy narracji telewizyjnej (zwłaszcza transmisji bezpośredniej), wykorzystując szczególne właściwości ekspresyjne środka, jakim jest film. Mnożenie punktów ujęć, częste posługiwanie się techniką szerokokątną, podjeżdżanie z bliska kamerami telewizyjnymi świadczą w szczególności o programie strategicznym, który dyktuje decyzje reżyserskie w funkcji odnowy sposobu przedstawiania rzeczywistości.

Wydanie drukowane

 

TRANSMISJA BEZPOŚREDNIA

St. Peter’s Square

22 sierpnia 2019

PODOBNE WIADOMOŚCI