Uwaga

Nasza strona wykorzystuje pliki cookies
Cookies to małe pliki tekstowe, które pomagają nam polepszyć korzystanie z naszych stron. Więcej informacji o wykorzystywaniu przez nas cookies można znaleźć w Warunki polityki prywatności.

Grób i śmierć Jej nie zatrzymały

· Jan Damasceński na święto Zaśnięcia Matki Bożej ·

W tradycji bizantyńskiej święto Zaśnięcia Matki Bożej jest pieczęcią, która zamyka rok liturgiczny, tak jak święto Jej Narodzenia go otwiera. Narodziny i wyniesienie do chwały Matki Bożej są bowiem również początkiem i przeznaczeniem całego Kościoła, którego Maryja jest «figurą» (týpos). W liturgii jutrzni jest kanon św. Jana Damasceńskiego (VII-VIII w.), gdzie na podstawie ód biblijnych, na których oparta jest jutrznia bizantyńska, rozwinięte są aspekty celebrowanej tajemnicy poprzez chrystologiczne odczytanie tekstów Starego Testamentu.

Autor podkreśla, że święto staje się liturgią: «Twoja Boża, święta i sławna pamięć o Tobie, Dziewico, wszystkich wiernych zgromadziła w radości, aby jak niegdyś Mariamme, z chórami i bębnami  śpiewali  Twemu Jednorodzonemu Synowi: chwalebnie się wysławił». Jan Damasceński łączy pierwszą odę (Wj 15, 1-19) z przejściem, prawdziwym wyjściem, Maryi do nieba: «Zakrzyknijcie teraz, młode dziewice, wraz z prorokinią Mariamme, pieśń odejścia, bowiem Dziewica i Jedyna Matka Boga odchodzi do niebios. Przyjmij nasz śpiew na Twoje wyjście, Matko Boga żywego». Tutaj Jan wylicza tytuły nadawane Maryi w święto i w tradycjach chrześcijańskich: «Jako uduchowione niebo godnie przyjęły Ciebie, niebiosa, Najczystsza, do Bożych przybytków, i stoisz świetliście przybrana, jako najczystsza niewiasta, przed Królem i Bogiem».

Przejście Matki Boga staje się niemal liturgią, która łączy niebo i ziemię, co wyraża ikona tego święta: «Twoich pieśniarzy, Bogurodzico, żywe i nieskalane źródło, w chór zgromadziwszy duchowo umocnij, w Boskiej chwale Twojej wieńców chwały uczyń godnymi. Pochodząc ze śmiertelnych rodziców, Dziewico, miałaś śmierć właściwą Twojej naturze. Ty, która zrodziłaś prawdziwe życie, odchodzisz do życia wiecznego. Chór teologów z krańców ziemi, a nad nimi mnóstwo aniołów, dążą na Syjon, na polecenie najpotężniejsze, godnie służąc, Pani, Twemu pogrzebowi. Wszystkie pokolenia wielbią Ciebie, Bogurodzico Dziewico, w Tobie bowiem zechciał pomieścić się niezmierzony Chrystus, nasz Bóg. Błogosławieni jesteśmy i my, Twoje mając orędownictwo, bowiem dzień i noc modlisz się za nami».

Jan jasno przedstawia temat śmierci Matki Boga. Jej przejście do życia następuje, podobnie jak w przypadku Chrystusa, poprzez doświadczenie śmierci: «Z Ciebie zajaśniało życie, nie naruszywszy kluczy dziewictwa. Jakże więc Twoje najczystsze i życiodajne ciało mogło być poddane zniszczeniu śmierci? Będąc świątynią życia, życie wieczne osiągnęłaś, przez śmierć bowiem do życia przemknęłaś, która zrodziłaś życie. Nieustającą w modlitwach Bogurodzicę i w orędownictwie stałą nadzieję grób i śmierć nie zatrzymają, bowiem Matka życia przechodzi do życia, do Boga, który wcielił się w Jej dziewicze łono».

W ósmej odzie Jan nawiązuje do pieśni o trzech młodzieńcach (Dn 3, 57-88) i opatruje ją chrystologicznym i mariologicznym  komentarzem: «Dzieci pobożne w piecu zbawiło zrodzenie Bogurodzicy, wtedy przedstawiane, teraz zaś rzeczywiste, i cały świat kieruje, aby śpiewać Tobie: Panu śpiewajcie dzieła i wywyższajcie Go na wszystkie wieki». Niemal jak ogród z pustym grobem Chrystusa, również grób Maryi staje się nowym rajem: «O, jakże przewyższają rozum cuda Dziewicy, Matki Boga! W grobie zamieszkawszy, uczyniła go rajem, a dzisiaj stojąc przed nim radośnie śpiewamy». Nawet piec babiloński jest obrazem łona Maryi: «Wszechmocny anioł Boży uczynił, że płomień zraszał sprawiedliwych i spalał niegodnych. On też Bogurodzicę uczynił życiodajnym źródłem, z którego tryska zniszczenie dla śmierci i żywot dla tych, którzy śpiewają. Wybawieni, opiewajmy Jedynego Stwórcę i wysławiajmy na wszystkie wieki!».

Wydanie drukowane

 

TRANSMISJA BEZPOŚREDNIA

St. Peter’s Square

15 listopada 2019

PODOBNE WIADOMOŚCI