Uwaga

Nasza strona wykorzystuje pliki cookies
Cookies to małe pliki tekstowe, które pomagają nam polepszyć korzystanie z naszych stron. Więcej informacji o wykorzystywaniu przez nas cookies można znaleźć w Warunki polityki prywatności.

Dziś wyciska się grono, które przyszło przez Maryję

· Od Wieczernika do Paschy w hymnach Efrema Syryjczyka ·

Dwa hymny Efrema Syryjczyka, o ukrzyżowaniu i drugi o zmartwychwstaniu Chrystusa, pomagają nam wejść w tajemnice, które celebrujemy w tych świętych dniach. Pierwszy mówi o Wieczerniku, miejscu będącym prefiguracją Kościoła sprawującego tajemnice, drugi zaś przedstawia Kościół na ziemi i Kościół w niebie zjednoczone w oddawaniu chwały Panu.

Wieczernik, miejsce ostatniej wieczerzy Chrystusa z uczniami staje się niemal personifikacją i poeta widzi w nim w pełnym tego słowa znaczeniu Kościół sprawujący sakramenty, miejsce posługi: «Błogosławione jesteś, miejsce, bo zostało posłanych dwóch uczniów i przyszli przygotować cię do wieczerzy. Wybrał czystość i w tobie ją ujrzał, wybrał świętość i w tobie ją znalazł. Twoją wierność obdarzył obfitym błogosławieństwem, darem za twoją służbę. Błogosławione jesteś, miejsce sprawiedliwego, bo w tobie nasz Pan łamał swoje ciało. Małe miejsce było zwierciadłem całego stworzenia przez Niego napełnionego. Wielkie przymierze wyszło z małego wnętrza i napełniło ziemię».

Miejsce złożenia daru z ciała i krwi Chrystusa, wieczernik jest miejscem, w którym Jezus staje się kapłanem i ofiarą: «Błogosławione jesteś, miejsce. Tego, co się w tobie wydarzyło, pełny jest świat stworzony, i jest za mały. Błogosławione twoje wnętrze, w którym został połamany chleb z błogosławionego snopa. W tobie zostało wyciśnięte grono, które pochodzi od Maryi, kielich zbawienia, nasz Pan, który w tobie stał się prawdziwym ołtarzem, kapłanem, chlebem i kielichem zbawienia, ołtarzem i barankiem, ofiarą i składającym ofiarę, kapłanem i pokarmem».

Następnie wieczernik zostaje przedstawiony jako miejsce umycia nóg i Efrem łączy to z przyjęciem przez Abrahama trzech postaci (nazywanych przez Efrema «stróżami», co po syryjsku oznacza również «aniołowie») pod dębem Mamre. Wielkość starotestamentowej teofanii zostaje skonfrontowana z wielkością Syna myjącego stopy, i to myjącego je również zdrajcy: «Jak w tobie, pokazał się również Abrahamowi, który niósł cielę stróżom. Serafiny zadrżały widząc tego, który z biodrami przepasanymi płótnem mył w miednicy stopy, brud złodzieja, który miał Go wydać». Umycie stóp jest przedstawione przez Efrema jako nowe stworzenie, chrzest dwunastu: «Nasz Pan oczyścił ciało braci w miednicy, która jest symbolem zgody. W głębinie wodnej Chrystus na nowo nas ukształtował. Nie jesteśmy podzielonymi członkami, które nie widzą, że walczą z własną miłością!».

W drugim hymnie o zmartwychwstaniu Efrem opisuje radość paschalną, przedstawioną jako wielka liturgia całego stworzenia, która łączy niebo i ziemię. I rozpoczyna się nawiązaniem do centralnego miejsca krzyża otwierającego raj, z którego płynie pochwała całego stworzenia: «A kluczem dla mnie był Twój krzyż, to on otworzył raj. Z ogrodu wziąłem, zebrałem i zaniosłem rozrzucone podczas Twego święta kwiaty, w hymnach, ludzkości». Całe stworzenie zatem w święcie Paschy głosi chwałę Boga, a Efrem wylicza wszystkich tych, którzy wielbią Pana Odkupiciela, począwszy od tych, którzy uczestniczą w ziemskiej liturgii: «Oto radosne święto, mrowie ust i języków. Czyści mężczyźni i kobiety byli trąbami i rogami. Chłopcy i dziewczynki byli harfami i cytrami».

Poeta włącza do tej liturgicznej chwały również obraz arki i to, co można by nazwać niejako liturgią zwierząt, zgromadzonych parami, o współbrzmiących głosach: «W arce rozbrzmiewały podobnie wszystkie głosy ze wszystkich warg. Na zewnątrz przeraźliwe fale, w środku cudowne głosy. Języki, po dwa, łączyły się w niej zgodnie, w czystości, i były prefiguracją naszego święta, w którym mężczyźni i kobiety dziewice śpiewali chwałę Panu arki». Ten wymiar liturgicznej chwały rozwinięty jest w hymnie w opisie liturgii sprawowanej w Wielkim Tygodniu.

Tu Efrem przedstawia całą hierarchię, na ziemi i w niebie: «Wielki pasterz niech w nią wplecie niczym kwiaty swoje interpretacje, prezbiterzy swoje dobre uczynki, diakoni swoje czytania, młodzi swoje alleluja, dzieci swoje psalmy, cnotliwe kobiety swoje hymny, prości wierni swoje postępowanie». W tej strofie opisana jest rola każdego: biskup («wielki pasterz») wyjaśnia Pismo Święte, kapłani wyrażają się przez dzieła, diakoni czytają Słowo, młodzi śpiewają i odmawiają psalmy, wierni żyją po chrześcijańsku, a do nich dołączają «męczennicy, apostołowie i prorocy, których kwiaty są jak oni i wieńczą nasze piękne święto».

Hymn kończy modlitwa za chrześcijan wszędzie prześladowanych i męczonych, wówczas i dziś: «Przyjmij, Królu nas, naszą ofiarę i daj nam w zamian zbawienie. Zaprowadź pokój na zniszczonych ziemiach, odbuduj spalone kościoły, abyśmy, kiedy nastanie wielki pokój, mogli upleść wielki wieniec z kwiatów pochodzących z każdego zakątka, aby został nim uwieńczony Pan pokoju. Błogosławiony który działał i może działać!».

Manuel Nin

Wydanie drukowane

 

TRANSMISJA BEZPOŚREDNIA

St. Peter’s Square

25 sierpnia 2019

PODOBNE WIADOMOŚCI