Uwaga

Nasza strona wykorzystuje pliki cookies
Cookies to małe pliki tekstowe, które pomagają nam polepszyć korzystanie z naszych stron. Więcej informacji o wykorzystywaniu przez nas cookies można znaleźć w Warunki polityki prywatności.

Dziś napełniasz radością Tę, która Cię zrodziła

· Wniebowstąpienie Jezusa w troparionach bizantyjskich ·

Bizantyjskie tropariony, nazywane theotokia , to teksty euchologiczne, które w liturgii uwydatniają postać Matki Boga, Theotokos , w dniu lub w święto, które się obchodzi. W tych troparionach postać Chrystusa ukazywana jest w świetle postaci Jego Matki. W uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego, czterdziestego dnia po Wielkanocy, czyli w czwartek szóstego tygodnia okresu wielkanocnego, theotokia występują przede wszystkim w Jutrzni, choć również w Nieszporach spotykamy postać Matki Boga, która uobecnia w sobie tajemnicę wcielenia Słowa Bożego, Jego uniżenia się, Jego zstąpienia na ziemię, aż po tajemnicę Jego wniebowstąpienia, Jego wzniesienia się do Ojca, a w nim uwielbienia natury ludzkiej, którą przyjął właśnie od Maryi.

Liturgia bizantyjska w uroczystość Wniebowstąpienia uwydatnia związek między wcieleniem Pana i Jego wniebowstąpieniem, które są sławione jako ponowne stworzenie i wywyższenie natury ludzkiej, którą On sam przyjął: „Ty, który nie oddzielając się od ojcowskiego łona, o słodki Jezu, żyłeś na ziemi jak człowiek, dziś z Góry Oliwnej wzniosłeś się w chwale: a podnosząc miłosiernie naszą upadłą naturę, pozwoliłeś jej zasiąść razem z Tobą u boku Ojca. Dlatego z zastępami niebieskimi istot bezcielesnych (…) także i my tu na ziemi, wysławiając Twoje zstąpienie między nas i Twoje odejście od nas poprzez wniebowstąpienie, błagalnie mówimy: O Ty, który przez swoje wstąpienie do nieba napełniłeś nieskończoną radością uczniów i Matkę Boga, która Cię zrodziła, przez ich modlitwy udziel także i nam radości Twoich wybranych, w Twej wielkiej łaskawości”. To tak, jakby liturgia tego święta miała być kontrapunktem do liturgii uroczystości Zwiastowania, obchodzonej 25 marca. Wcielenie jest także kontemplowane jako przyobleczenie się Słowa Bożego w naturę ludzką (liturgia posługuje się wyrażeniem „przyoblec się w Adama”), aby wynieść ją we wniebowstąpieniu do jej pełnej chwały u Ojca: „Po tym, jak szukałeś Adama, który zbłądził, zwiedziony przez węża, o Chryste, przyoblókłszy się w niego, wstąpiłeś do nieba i zasiadłeś po prawicy Ojca, uczestnicząc w Jego panowaniu (…). O Chryste, jako ofiara błagalna i zbawienie, od Dziewicy, o Władco, nad nami zabłysłeś, aby uwolnić od zepsucia całą osobę Adama, który upadł wraz z całym swoim rodem, tak jak uwolniłeś proroka Jonasza z brzucha morskiego potwora”.

Widzimy zatem Adama, który reprezentuje cały ród ludzki, Adama ukazanego znów jako zagubiona owca, Adama, który, poszukiwany, zostaje  znaleziony i zaprowadzony z powrotem do raju. A w jednym z troparionów jest piękne porównanie łona Maryi, napełnionego we wcieleniu samym Panem, z czeluściami Hadesu, opróżnionymi przez samego Pana przez Jego zmartwychwstanie: „Błogosławione Twoje łono, o cała Niepokalana, bowiem w niewytłumaczalny sposób stało się godne pomieścić Tego, który cudownie opustoszył czeluści Hadesu: upraszaj Go, aby nas zbawił, którzy Cię wysławiamy”.

Obecność Maryi zarówno w ikonie, jak i w tekstach liturgii Wniebowstąpienia Pańskiego potwierdza wyznanie wiary we wcielone Słowo Boże, prawdziwego Boga i prawdziwego człowieka: „Chrystus, który zachował Cię Dziewicą po narodzinach, wstępuje, o Matko Boga, do Ojca, którego nigdy nie opuścił, choć od Ciebie przyjął ciało, obdarzone duchem i rozumem, przez niewysłowione miłosierdzie”.

Wydanie drukowane

 

TRANSMISJA BEZPOŚREDNIA

St. Peter’s Square

26 maja 2019

PODOBNE WIADOMOŚCI