Uwaga

Nasza strona wykorzystuje pliki cookies
Cookies to małe pliki tekstowe, które pomagają nam polepszyć korzystanie z naszych stron. Więcej informacji o wykorzystywaniu przez nas cookies można znaleźć w Warunki polityki prywatności.

Dwie kobiety i dwie twierdze

· Teresa i Chiara pomagają lepiej zrozumieć życie chrześcijańskie ·

Przy lepszym poznaniu dwóch kobiet okazuje się, że bardzo bliski jest im reformatorski cel, który stawia sobie Benedykt XVI, głęboko przekonany, że wszystko w Kościele i w społeczeństwie musi rozpocząć na nowo od Boga, bo jest to najlepsza gwarancja przezwyciężenia obecnego kryzysu kulturalnego, gospodarczego i religijnego. Teresa z Avili i Chiara Lubich w różnych epokach poświęciły swoje życie temu wspólnemu ideałowi, ułatwiając lepsze zrozumienie życia chrześcijańskiego również poprzez swoje pisma. Te dwie  kobiety znalazły wielki posłuch w Kościele katolickim. Pamiętanie o nich dzisiaj, w momencie gdy odczuwa się pilną konieczność, by wiara dotarła do serc ludzi, jest szczególnie pomocne.

Ich aktualność bierze się m.in. z tego, że obie były mistrzyniami odnowy duchowej, która zrodziła się w klimacie dwóch ważnych soborów reformatorskich: Teresa  po Soborze Trydenckim (1545-1563) w epoce Renesansu; Chiara, umocniona w swych przekonaniach przez Sobór Watykański II (1962-1965), w połowie XX w. W duchu tych dwóch soborów święta karmelitanka i założycielka ruchu «Focolari» dały początek doświadczeniom życia chrześcijańskiego, które przyniosły wiele dobra licznym wiernym i całemu Kościołowi.

Najbardziej uznani mistrzowie duchowości  coraz bardziej zgodnie uznają zarówno aktualność myśli Teresy i Chiary, jak też komplementarność przedstawionych przez nie dróg naśladowania Chrystusa i dążenia do świętości w życiu codziennym. Siłą tej myśli jest wiara przeżywana z miłości i z bezgraniczną miłością do Boga i do bliźniego, która jest jedynym naprawdę skutecznym znakiem wiarygodności Ewangelii w oczach naszych współczesnych.

Odkrycie tego duchowego pokrewieństwa Teresy i Chiary jest w szczególności  zasługą karmelity Jesùsa Castellano Cervery, który umarł na początku pontyfikatu Benedykta XVI, papieża teologa ożywianego takim samym umiłowaniem prymatu miłości Bożej w Kościele. Nie powinno być już dla nikogo tajemnicą, że w swojej działalności reformatorskiej z naciskiem prosi on Kościół katolicki, by dał się prowadzić i kształtować przez miłość, wcieloną w Jezusie, aby dzieło ewangelizacji nabrało na nowo skuteczności.

Teresa znana jest, jak wiadomo, jako autorka Twierdzy wewnętrznej , dzieła uważanego za klasyczną drogę indywidualnego uświęcenia. Chiara odpowiedziała na znaki naszych czasów, dodając od siebie do wizji  Teresy duchowość twierdzy zewnętrznej, czyli świętości, do której dąży się we wspólnocie Kościoła. Jest to poważna odpowiedź na powszechne powołanie do świętości, uznane i rozpowszechnione przez Sobór Watykański II.

Dwie kobiety – dwie twierdze. Nie przeciwstawne, lecz komplementarne. Nie są to budowle, choć imponujące, lecz duchowość przeobrażająca duszę osób stykających się z wizją pełną sensu i pobudzającą do czynienia dobra. Twierdzą wewnętrzną jest dusza: Teresa opisuje drogę wiodącą do zjednoczenia z Bogiem, co ma decydujące znaczenie dla egzystencji.

Ekstaza św. Teresy, wspaniałe dzieło Berniniego, stanowi próbę interpretacji stanu duszy, która osiąga mistyczne szczyty miłości Boga.

Chiara uznaje tę duchową spuściznę za niezwykle aktualną i przedstawia ją jako drogę, którą mogą iść wszyscy chrześcijanie, powołani do działania  na rzecz jedności, wpatrzeni w Jezusa ukrzyżowanego i opuszczonego w Getsemani. Jest to zasadnicze dla Kościoła przejście od świadomości indywidualnej do zbiorowej świadomości misji ewangelizacji i świadectwa, do której należy dostosować instytucje kościelne.

Wydanie drukowane

 

TRANSMISJA BEZPOŚREDNIA

St. Peter’s Square

22 września 2019

PODOBNE WIADOMOŚCI