Uwaga

Nasza strona wykorzystuje pliki cookies
Cookies to małe pliki tekstowe, które pomagają nam polepszyć korzystanie z naszych stron. Więcej informacji o wykorzystywaniu przez nas cookies można znaleźć w Warunki polityki prywatności.

Duchowy ekumenizm nawrócenia

· ​Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan ·

W Kościele Rzymu Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan kończy się Nieszporami odprawianymi w bazylice św. Pawła za Murami, którym przewodniczy Biskup Rzymu, a uczestniczą w nich także przedstawiciele innych Kościołów i Wspólnot kościelnych chrześcijańskich. Ta ugruntowana już tradycja modlitwy o jedność chrześcijan w obrębie wspólnoty ekumenicznej została zapoczątkowana przez bł. papieża Pawła VI 4 grudnia 1965 r., kiedy na krótko przed zakończeniem Soboru Watykańskiego II zaprosił on obserwatorów ekumenicznych na nabożeństwo liturgiczne w bazylice św. Pawła za Murami, aby im podziękować za udział w Soborze, i pożegnał się z nimi tymi słowami, nacechowanymi wielką wrażliwością: „Dzięki temu wasz odjazd nie położy dla nas kresu duchowym i serdecznym relacjom, które zapoczątkowała wasza obecność na Soborze; nie kończy dla nas dialogu rozpoczętego w ciszy, ale przeciwnie, pobudza nas, aby badać, jak moglibyśmy dalej owocnie go prowadzić. Przyjaźń pozostaje” (przemówienie podczas nabożeństwa dla wypraszania jedności chrześcijan, 4 grudnia 1965 r.). Przypomnienie, z wdzięcznością, o tym wydarzeniu liturgicznym, celebrowanym przed pięćdziesięciu laty, jest szczególnie właściwe, bowiem była to pierwsza modlitwa publiczna o jedność chrześcijan, której przewdniczył Papież, w łonie wspólnoty ekumenicznej.

Modlitwa o jedność chrześcijan również dziś nadal jest znakiem cechującym ekumeniczne dążenie do jedności. Przez modlitwę wyrażamy bowiem nasze przekonanie wiary, oparte na świadomości, że my, ludzie, nie możemy zaprowadzić jedności ani zadecydować o formie i czasie jej urzeczywistnienia się, ale możemy jedynie przyjąć ją w darze. Modlitwa o jedność przypomina nam, że podstawowym warunkiem również ekumenizmu jest zależność, potrzeba uzyskania pomocy. Modlitwa dodaje nam otuchy do uznania naszego ubóstwa w zaangażowaniu ekumenicznym i postrzegania siebie jako „Bożych żebraków” – takim wyrażeniem posłużył się św. Augustyn na określenie ludzi. Modlitwa o jedność przypomina nam, że także w pracy ekumenicznej, jak w życiu i w wierze, nie wszystko jest rezultatem działania, i że powinniśmy raczej nauczyć się zostawiać miejsce na działanie Ducha Świętego – nie podlegające manipulacji – i zaufać Mu, przynajmniej w takiej mierze, w jakiej pokładamy ufność we własnych wysiłkach. Praca ekumeniczna na rzecz jedności chrześcijan jest głównie zadaniem duchowym, wypełnianym w przekonaniu, że Duch Święty, który jest inicjatorem dzieła ekumenicznego, będzie kontynuował i doprowadzi do pełni to, co zapoczątkował, a czyniąc to, będzie nam wskazywał drogę. W ekumenizmie będziemy w stanie poczynić dalsze kroki tylko wówczas, gdy powrócimy do jego duchowych korzeni i pogłębimy jego duchową moc. Ekumenizm w istocie będzie mógł się rozszerzać tylko pod warunkiem, że zakorzeni się w swej głębi duchowej.

Kurt Koch,
Kardynał, przewodniczący Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan   

Wydanie drukowane

 

TRANSMISJA BEZPOŚREDNIA

St. Peter’s Square

19 października 2019

PODOBNE WIADOMOŚCI