Uwaga

Nasza strona wykorzystuje pliki cookies
Cookies to małe pliki tekstowe, które pomagają nam polepszyć korzystanie z naszych stron. Więcej informacji o wykorzystywaniu przez nas cookies można znaleźć w Warunki polityki prywatności.

Drogi nie przerwane

· Benedykt XVI i przełom w badaniach nad Soborem Watykańskim II ·

W Instytucie Studiów Ekumenicznych św. Bernardyna w Wenecji miał miejsce dzień studyjny na temat «Przyszłość ekumeniczna Vaticanum II ». W swoim wystąpieniu abp Agostino Marchetto przypomniał, że «Ekumeniczny Sobór Watykański II jest z pewnością ikoną Kościoła katolickiego jako takiego, ad intra i ad extra . Do istoty katolicyzmu należy bowiem komunia, również z własną przeszłością, od samych początków Kościoła. Zachował on swoją tożsamość podczas swojego długiego rozwoju, dochowując wierności swojej Tradycji, jednocześnie cały czas się odnawiając. I tu ciśnie się na usta podstawowe wyrażenie odnoszące się do Soboru, a więc 'reforma w ciągłości', jak powiedział Papież Benedykt XVI w słynnym przemówieniu do Kurii Rzymskiej 22 grudnia 2005 r. Ta wypowiedź współbrzmi ze słowami wypowiedzianymi w 1990 r. przez ówczesnego kard. Ratzingera, który widział Kościół jako wspólnotę semper reformanda , a także z Notą Kongregacji Nauki Wiary, która zawiera wskazówki duszpasterskie na Rok Wiary». Jednakże, zapytuje arcybiskup, cytując ostatnie przemówienie Papieża do Kurii Rzymskiej: «Czym jest reforma Kościoła? Jak się odbywa? Jakie są jej drogi i cele?» A także: «Jak zawsze trwają niekończące się dyskusje nad tym, co zrobić, żeby zmienić tę tendencję (w stosunku do negatywnej teraźniejszości). I z pewnością wiele trzeba zrobić – mówił Benedykt XVI – ale samo działanie nie rozwiązuje problemu». Problemem nie jest brak działania, ale wiary. Trzeba wrócić do Chrystusa, bo inaczej «wszystkie inne reformy pozostaną nieskuteczne».

Właśnie dlatego, przypomniał w innym wystąpieniu Ricardo Burigana, «za pontyfikatu Benedykta XVI dokonał się przełom w badaniach nad Vaticanum II : przemówienia Papieża, który w tak wielkim stopniu przyczynił się do recepcji Soboru, zaraz po jego zakończeniu, to wystąpienia uczestnika Vaticanum II , który stara się ułatwić coraz głębsze jego poznanie, począwszy od dokumentów, w perspektywie ciągłości Soboru z tradycją Kościoła. Jest wiele źródeł umożliwiających odtworzenie Vaticanum II , ale jest ich wciąż za mało, w stosunku do tych, do których trzeba jeszcze dotrzeć, a jest to spuścizna dzienników, listów i przemówień, które stopniowo wzbogaciły źródła oficjalne, opublikowane na przestrzeni lat w Acta et documenta i w Acta Synodalia Soboru». Mówca stwierdza: «Z pewnością studiowanie dokumentów soborowych oznacza przede wszystkim napotykanie na czarne dziury, które wciąż jeszcze hamują pełne poznanie Soboru. Nie sposób nie przypomnieć tu braku złożonej rekonstrukcji dziejów prac nad zredagowaniem Lumen gentium , po tym jak powstało wiele, naprawdę wiele studiów poświęconych aspektom konstytucji, studiów często obciążonych przedawnionymi polemikami, w których usiłuje się bardziej coś wykazać niż zrekonstruować». I sugeruje: «Trzeba zatem znaleźć, wykorzystując wyobraźnię, taką formę, która pozwoli czytelnikowi zagłębić się w świat, do którego należą dokumenty soborowe, z możliwością zatrzymania się na takim poziomie, jakiego w danym momencie potrzebuje teolog, student, katecheta, katechumen czy ktokolwiek inny, kto pragnie przeczytać dokument Vaticanum II, ale tak, by ten jednokierunkowy wybór nie okazał się słuszny tylko w określonych okolicznościach, takich jak przygotowanie do egzaminu czy też rozwijanie osobistych zainteresowań. Należało by zatem pomyśleć o 'hipertekście', zbudowanym na solidnych podstawach historyczno-teologicznych, który prowadziłby czytelnika drogami Soboru i dziejów Kościoła, otwierając przed nim drzwi i okna, zwłaszcza na panoramę wciąż żywej recepcji dokumentów Vaticanum II ».

Wydanie drukowane

 

TRANSMISJA BEZPOŚREDNIA

St. Peter’s Square

20 września 2019

PODOBNE WIADOMOŚCI