Uwaga

Nasza strona wykorzystuje pliki cookies
Cookies to małe pliki tekstowe, które pomagają nam polepszyć korzystanie z naszych stron. Więcej informacji o wykorzystywaniu przez nas cookies można znaleźć w Warunki polityki prywatności.

Droga wiary

Nadzwyczajną liturgią, podczas której czczone były relikwie, które zgodnie z tradycją należą do apostoła Piotra, w obecności m.in. zwierzchników katolickich Kościołów wschodnich, zakończył się drugi Rok Wiary. Został on ogłoszony przez Benedykta XVI, aby upamiętnić 50. rocznicę inauguracji Soboru (11 października 1962 r.) i o nim to Papież Franciszek – jak zwykle ze wzruszającą delikatnością - «wspomniał z miłością i wdzięcznością za ten dar, który nam złożył» w swojej prostej i wyrazistej homilii.

Właśnie upamiętnienie męczeństwa Piotra i Pawła, umiejscawiane  w r. 67, pobudziło Pawła VI do ogłoszenia po raz pierwszy Roku Wiary, który został otworzony 29 czerwca 1967 r. i zamknięty 30 czerwca 1968 r. uroczystym wyznaniem Credo ludu Bożego, wkrótce po zakończeniu Vaticanum II . Takie było tło tej inicjatywy, bowiem – jak zauważył Papież Montini 8 marca 1967 r. - «choć Sobór nie zajmuje się wiarą expresis verbis , to mówi o niej na każdej stronicy, uznaje jej życiodajny i nadprzyrodzony charakter, uznaje jej nieskazitelność  i moc oraz na niej buduje swoją naukę»

Do słów Vaticanum II nawiązał  Papież Franciszek, kiedy powiedział, że  Chrystusowi, centrum historii i życia każdego człowieka, «możemy przedstawić radości i nadzieje, smutki i lęki, z których utkane jest nasze życie». Bowiem:  «Radość i nadzieja, smutek i lęk ludzi w naszych czasach, szczególnie ubogich i wszystkich uciśnionych, są również radością i nadzieją, smutkiem i lękiem uczniów Chrystusa i nie można znaleźć nic prawdziwie ludzkiego, co nie odbijałoby się echem w ich sercach» - czytamy na początku Gaudium et spes .

W świetle wiary – której złożyli świadectwo apostołowie Piotr i Paweł, a którą pogłębił w naszych czasach Sobór Watykański II – zechciał zatem Biskup Rzymu odczytać ten Rok jako czas pomyślny i sprzyjający ( kairòs w języku Pism chrześcijańskich) odkryciu piękna drogi, która dla każdego ochrzczonego rozpoczęła się w momencie chrztu i która zostaje wskazana każdemu, kto zechce zbliżyć się do jedynego Pana. To On wychodzi naprzeciw człowiekowi i na każdej osobie spoczywa jego spojrzenie, wyjaśnił Papież Franciszek, mówiąc katechumenom o pragnieniu Boga.

W ostatnią niedzielę roku liturgicznego, która jest poświęcona rozmyślaniu o Chrystusie królu wszechświata Biskup Rzymu wyjaśnił w zwięzłych i trafnych słowach sens tego panowania:  jest to centrum stworzenia, centrum ludu, centrum historii (a zatem historii ludzkości i historii każdego człowieka, wyjaśnił). Jest to centralność Jezusa Chrystusa, którą należy uznać i przyjąć «w myślach, słowach i uczynkach», powiedział papież Franciszek, który dodał natychmiast, że tylko w ten sposób myśli, słowa i uczynki będą należały do Chrystusa.

Refleksja Papieża skierowana była tym samym do dziejów każdego człowieka, by błagać, słowami dobrego łotra, Jezusa i Jego spojrzenie i iść dalej.

Wydanie drukowane

 

TRANSMISJA BEZPOŚREDNIA

St. Peter’s Square

27 czerwca 2019

PODOBNE WIADOMOŚCI