Uwaga

Nasza strona wykorzystuje pliki cookies
Cookies to małe pliki tekstowe, które pomagają nam polepszyć korzystanie z naszych stron. Więcej informacji o wykorzystywaniu przez nas cookies można znaleźć w Warunki polityki prywatności.

Czwarty ślub

· Carola Susani opowiada o świętej miesiąca, Pauli Frassinetti ·

Paula Frassinetti urodziła się 3 marca 1809 r. w Genui, w dzielnicy Portoria. Jak pisze Rosa Rosetto, dzielnica Portoria znajdowała się wówczas na obrzeżach miasta, to była już prawie wieś, składająca się z domków jednorodzinnych z ogrodem i zabudowań chłopskich. Ojciec Paoli, Giovanni Battista, był właścicielem sklepu z materiałami. Matka, Angela Viale, wydała na świat dziesięcioro dzieci, z których przeżyło pięcioro.

W chwili śmierci matki Paula — jedyna w rodzeństwie dziewczynka — miała dziewięć lat. Na pewno to właśnie Angela tchnęła w atmosferę domu ducha religii, czyniąc z niej chleb codzienny swoich dzieci. Giuseppe, Francesco i Paula, najstarsi, uczyli się wiary bezpośrednio od niej, pozostałe zaś dzieci od rodzeństwa: czterej synowie zostali kapłanami, córka Paula założyła zgromadzenie.

Dopóki żyła Angela, Paula trzymała się matki, pomagała jej, szyła, robiła na drutach; już wtedy lubiła stawiać sobie drobne wyzwania, na przykład jak przemóc lęk ciemności albo przynajmniej przejść po ciemku tak, aby nikt się nie zorientował, ile ją to kosztuje. Plany edukacji poza domem spełzły na niczym i Paula uczyła się od matki, od ojca i od braci, a umiała tak się skupić, że nauczyła się wszystkiego, co możliwe, od każdego z nich. Była uparta, kiedy miała wykonać jakąś nową pracę, myślała: «Kto tę pracę wykonywał przede mną, też miał dwie ręce i dwoje oczu, jak ja».

Kiedy umiera Angela, ciotka Anna, mieszkająca razem z rodziną, posyła Paulę, żeby nadzorowała kobietę, która ma ubrać do trumny ciało: dla Pauli, jak dla wielu pisarzy XIX wieku, widok zwłok ukochanej osoby jest okrutnym i wstrząsającym doświadczeniem. Paula poświęca całe życie na to, by je radykalnie odwrócić, żeby śmierć nie zwyciężyła. W wieku dziewięciu lat zaczyna zajmować się domem, opiekuje się ojcem i braćmi. Zaczyna swój cykl radykalnych przemian, wybiera swój los: rano chce budzić się pierwsza i potem budzić braci, ale żeby mieć pewność, że jej się to uda, śpi w ubraniu, w ciasnym staniczku. Ze swej ofiary czyni swoją siłę, z kruchości rozmach.

Paula chce zostać zakonnicą, co rodzi napięcie w stosunkach z ojcem, który nie chce jej dać pozwolenia; trwają one długo, na zmianę raz sztywnieją, raz wskutek ustępstw łagodnieją. Kiedy jej brat Giuseppe obejmuje parafię San Pietro [św. Piotra] w Quinto al mare, prosi ojca, by przysłał mu Paulę do pomocy. Ona ma dwadzieścia dwa lata i bardzo bogate, prężne życie wewnętrzne, a teraz odkrywa jednocześnie impuls do działania — które dla niej będzie zawsze szło w kierunku edukacji — i przyjaźń: to wywołało na pewno uczucie radosnej euforii.

To dziewczęta jej szukają, córki chłopów i marynarzy. Marianna Danero, która zostanie jej przyjaciółką i współsiostrą, mówi, że kiedy ją spotkała, poczuła «zachwyt, którego nie da się wytłumaczyć». Razem chodziły na spacery wśród gajów oliwnych i winnic. Grupa ubogich dziewcząt gromadzi się wokół Pauli i po szeregu prób, raz udanych, raz nieudanych, pełnych wyrzeczeń i nowych postanowień, z pomocą ks. Giuseppe i ks. Luigiego Sturla zakłada instytut edukacyjny dla ubogich dziewcząt.

Były bez pieniędzy, wiele z nich, z Paulą włącznie, bardzo słabe fizycznie i za wyjątkiem Pauli zupełnie bez formacji. Był rok 1834, wynajęły „domeczek”, ojciec Bresciani zapłacił czynsz. W roku 1835 ks. Luca Passi — promotor „Dzieła św. Doroty i św. Rafała”, którego celem była edukacja dziewcząt i chłopców — włączył w sprawę Paulę i tym sposobem siostry, obok ślubów ubóstwa, czystości i posłuszeństwa złożyły też i czwarty ślub: wspieranie „Dzieła św. Doroty”. Potem była epidemia cholery, był kryzys zaufania towarzyszek i wsi, był ojciec, który stał pod instytutem i odganiał dziewczęta krzycząc «Paulina jest wariatką», było pojednanie z nim i głębsze wzajemne zrozumienie, był ponowny rozkwit dzieła, a potem, w roku 1841, Paula wyjeżdża do Rzymu.

Na początku — są we trzy, ona i dwie towarzyszki — mieszkają w małym, brudnym lokalu nad stajniami książęcej rodziny Torlonia. Bieda, niepewne środki utrzymania, są dla Pauli bodźcem, prowokacją dla wyobraźni. W roku 1842 zakłada pierwszą szkołę w parafii Santa Maria Maggiore, potem również w innych parafiach rzymskich, a także w mieście Macerata. Cieszy się wsparciem Grzegorza XVI, wsparciem i przyjaźnią Piusa IX. Obejmuje kierownictwo konserwatorium w parafii Sant’Onofrio, na rzymskim wzgórzu Gianicolo.

W roku 1849, po zakończeniu krótkiego żywota Republiki Rzymskiej, podczas, gdy Papież przebywa w Gaecie po ucieczce z miasta, wojska francuskie ścierają się w Rzymie z oddziałami ochotników Republiki. Walczą właśnie tam, w pobliżu Sant’Onofrio. Republikanie, w opłakanym, żałosnym stanie, spragnieni po bitwie, proszą o pomoc, siostry zakonne czerpią dla nich wodę ze studni, karmią walczących, pielęgnują rannych. Republikanie przyznają, że Paula i jej współsiostry okazały wielkoduszność i wspaniałomyślność, jakiej nie przewidywali i nie oczekiwali, tak że okazują im wielki szacunek, nawet wręcz teatralny: salutują im po żołniersku.

Jeszcze za życia Pauli domy św. Doroty założono w Brazylii i w Portugalii. W roku 1876 Paula została dotknięta paraliżem. Miesiąc zajął jej powrót do zdrowia, po czym odzyskawszy częściowo zdolność ruchu, znowu oddała się nieustannej pracy, mówiąc sama o sobie: «Ja jestem Jonaszem Instytutu». Zmarła w roku 1882, a w roku 1984 została kanonizowana przez Jana Pawła II.

Carola Susani urodziła się w 1965 r. w regionie Veneto; w wieku czterech lat przeniosła się z rodziną na Sycylię. Obecnie mieszka w Rzymie. W roku 1995 ukazała się jej pierwsza powieść, Il libro di Teresa (Książka Teresy, Giunti). Pisze dla dorosłych i dla młodzieży, powieści i opowiadania. Między innymi są to: L’infanzia è un terremoto (Dzieciństwo jest trzęsieniem ziemi, Laterza 2008), na pół autobiografia, na pół narracja reporterska, powieść Eravamo bambini abbastanza (Dosyć już byliśmy dziećmi, Minimum Fax 2012), książka dla dzieci Susan la Piratessa (Piratka Susan, Laterza 2014). Jest redaktorką czasopisma «Nuovi argomenti».

Wydanie drukowane

 

TRANSMISJA BEZPOŚREDNIA

St. Peter’s Square

14 listopada 2019

PODOBNE WIADOMOŚCI